I had not heard the name Forough Farrokhzad: I watched the movie "The Wind Will Carry Us" and read the English subtitles, a poem recited intermittently by the main character:
You,
O green like the soul of the leaves,
Leave your lips to the stroke of mine,
And savor them like swell flavor of an old wine.
If we forget
The wind will take us away,
The wind will take us away.
And later Googled the lines to find the poet:
She was born in Tehran in 1935, one of 7 children. She married at the age of 17, had one son. After divorcing and giving custody to the father, Forough pursued poetry-writing. She was a considerably independent woman. During her lifetime, she published 4 volumes of poetry, "The Captive", "The Wall", "The Rebellion", and "Another Birth". She also directed her first and only film "The House Is Black" an award-winning documentary about Iranians living with leprosy.
In 1967 at the age of 32, Forugh died in an auto accident. According to critics, she was shunned because of her lifestyle and her strong, feminine voice throughout her poems. Her last work, "Let Us Believe in the Beginning of the Cold Season", was published posthumously and is regarded as one of the best poems of modern Persian.
___ I Will Greet the Sun Again ___
I am sending my greetings to the sun,
To the tender river that filled my veins,
To the raining clouds that carried my long dreams
And to the sore aging of poplar trees in the yard:
They escorted me in all visits of dried times.
I am sending my greetings to the crowd of crows:
They always brought me the fresh perfume of nights’ crops.
And to my mother who stayed in the mirror,
And looked like my aged face.
My greetings to the earth,
The earth that the thrill of repeating me,
was cramming beneath its aroused inside,
by green seeds.
I will come, I will come,
I will arrive.
With my curls: the winged scent of the soil
With my eyes: the bright insight of the night
And I will bring all flowers I picked
from the other side of the wall.
I will come, I will come,
I will arrive.
And then the gates will be invaded by love,
And there, I will greet everybody who loves.
And, I know:
There will be a girl, still standing in front of the gates,
those soaked gates in the deluge of love…
I will greet her again as well.
By: Forough Farrokhzad
Translation: Maryam Dilmaghani
Le vent porte : Forough Farrokhzad, poèt iranien moderne
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Je n'avais pas entendu le Forough nommé Farrokhzad : J'ai observé le film « que le vent nous portera » et lira les sous-titres de l'anglais, une poésie exposée par intermittence par le caractère principal :
Vous,
vert d'O comme l'âme des feuilles,
laissez vos lèvres à la course du mien,
et savor ils comme la saveur de bosse d'un vieux vin.
Si nous oublions
le vent nous enlèvera,
le vent nous enlèvera.
Et plus défunt Googled les lignes pour trouver le poèt :
Elle est née dans Téhéran en 1935, un de 7 enfants. Elle s'est mariée à l'âge de 17, a eu un fils. Après avoir divorcé et donné la garde au père, Forough a poursuivi la poésie-écriture. Elle était une femme considérablement indépendante. Pendant sa vie, elle a édité 4 volumes de la poésie, « du captif », « du mur », « d'une rébellion », et d'une « naissance différente ». Elle a également dirigé son premier et filme seulement « la Chambre est noir » un documentaire award-winning au sujet d'Iraniens vivant avec la lèpre.
En 1967 à l'âge de 32, Forugh est mort dans un accident automatique. Selon des critiques, elle a été évitée en raison de son style de vie et de sa voix forte et féminine dans toutes ses poésies. Son dernier travail, « nous a laissés croire en début de la saison froide », a été édités à titre posthume et est considérés en tant qu'une des meilleures poésies du Persan moderne.
Le ____ nous a laissés croire en commencement du _____ froid de saison où
il est moi,
d'une femme seule
aux portes d'une saison froide,
et de découverte de l'âme salie de la terre,
du désespoir triste du ciel,
et de l'incapacité de mes mains gelées.
Temps a passé,
Temps passé et horloge frappée quatre fois.
Aujourd'hui est le 21ème décembre où
je connais que les secrets des saisons
et moi comprenons des mots des instants.
Le rédempteur est enterré,
et le sol, ce sol de accueil
se dirige au salut.
Temps a passé,
et l'horloge a sonné quatre fois.
Le vent souffle dehors,
le vent souffle dehors,
et je pense aux fleurs joignant ;
et au sujet des fleurs de thoeir sur les tiges frêles et pâles,
et au sujet de cet exemple mal portant et vidangé.
Un homme passe par les arbres imbibés,
et son bleu a veiné les cordes,
augmenter au-dessus de sa gorge,
comme les serpents sans vie.
Et ces mots poignardés
circulent dans son esprit ravagé :
« Je vous salue. »
Et je suis penser juste aux fleurs joignant…
Est-ce qu'portes d'une saison froide,
dans le deuil des miroirs,
avec l'intégralité de mon souvenir de effacement,
et dans ce crépuscule chargé par la conscience du silence,
comment je pourrais lui demander de s'arrêter ?
Demandez à cet homme qui va
si patient,
si lourd,
ainsi jeté,
comment pourrais je lui dire qu'il n'est pas vivant,
qu'il n'était jamais vivant.
Le vent souffle extérieur
et toutes les corneilles seules de l'isolement
entrent dans le jardin âgé de l'alésage
OH, l'échelle a une taille si courte.
Ils ont pris l'innocence entière d'un coeur,
au château de la sirène captive
et maintenant,
et maintenant comment quelqu'un danseraient ?
Et verserait ses serrures d'enfance dans les eaux heureuses ?
Et maintenant,
personne ne marchera sur le fruit interdit.
Mes aimés, mon aimé unique,
tous ces nuages foncés sont des sentinelles pour le rassemblement des éclats.
Il semble que il était le long de la vision du vol
que pendant un jour l'oiseau a émergée.
Il semble que ces feuilles essoufflées dans le désir de la brise,
ont été faites à partir des lignes vertes du rêve.
Il semble que ceux purpled des flammes
flambant dans l'esprit chaste du verre
étaient justes une illusion de lumière.
Le vent souffle dehors,
il est le commencement de la ruine.
Vous rappelez-vous ?
Le jour où vos mains l'ont péri
était également venteux en cour.
Est-ce que cher, cher
nu tient le premier rôle-il, quand
le mensonge vole dans le ciel, comment
peut vous tient le premier rôle-il compter
sur des mots de attaquer-sur des prophètes ?
« Nous resurge de volonté comme les mamans et
le soleil de millenary jugerons la décadence finie de nos corps. «
Je suis froid,
je suis froid,
et elle est comme je ne réchaufferai jamais.
Mon aimé, mon aimé unique,
combien vieux était ce vin ?
Savez-vous ?
Nous sommes dans la terre du temps de descente,
et les requins mordent dans mes bras.
Pourquoi néanmoins me gardez-vous,
sous la mer ?
Je suis froid.
Et je déteste des boucles d'oreille de perle.
Je suis froid,
et je sais que de toutes les illusions d'une tulipe,
juste peu de baisses de volonté de sang durent.
J'abandonnerai des lignes,
j'abandonnerai également des diagrammes,
et des formes géométriques liées,
j'abriterai dans l'immensité de extension du sens.
Je suis nudité, nudité, nudité.
Je suis nu comme une pause silencieuse entre les mots d'offre,
et toutes mes blessures sont de l'amour,
amour, de l'amour.
J'ai sauvé cet îlot abandoné
de la révolution des océans
et de l'explosion des montagnes.
Savez-vous ?
L'éclat était le talisman de cela le cadavre intégré
dont les morceaux ont donné naissance aux éclats innombrables.
Je vous salue, obscurité innocente que
je vous salue, nuit.
Vous avez changé des yeux des loups du désert
aux larmes de la foi et de la confiance.
Et voisin vos spiritueux
de lacs de vieux arbres
font l'amour aux âmes des lames.
Je viens de la terre des esprits gelés, mots, bruits
et cette terre est comme un trou des serpents.
Cette terre est pleine des amis
qui tiennent vos mains
et vous accrochent dans des leurs têtes.
Je vous salue nuit innocente,
vous savez, entre le verre et la vue
il y a toujours une salle vide.
Pourquoi I n'a-t-il pas noté ?
Comme quand l'homme passait par les arbres imbibés…
Pourquoi I n'a-t-il pas noté ?
Il a semblé que ma mère avait pleuré cette nuit,
la nuit où je suis venue sur la douleur
et la profondeur collante de l'aube.
Cette nuit, je suis devenu la mariée des acacias.
Que nuit la ville
a été fourrée de l'écho des fenêtres colorées,
et de mon match était arrivé à l'intérieur de mes esprits.
Je le voyais dans le miroir,
et il était aussi pur que la réflexion des lumières.
Alors soudainement il a appelé mon nom
et je suis devenu la mariée des acacias.
Il a semblé comme ma mère avait pleuré cette nuit.
Ah, un éclat futile a éclaté dans le trou…
Pourquoi I n'a-t-il pas noté ?
Tous les instants de plaisir ont su
que vos mains se délabreraient,
mais je n'ai pas noté
jusqu'à ce struk d'horloge quatre fois.
Alors j'ai rencontré cette petite femme,
elle des yeux étaient comme les nids abandonnés des hiboux
et elle a été emportée dans le clingnotement de ses jambes.
Il a semblé que elle portait la virginité de mes rêves
au noyau de la nuit.
Est-ce que j'entrerai mes cheveux encore,
dans les vents bruts ?
Est-ce que j'accroîtrai encore
des buissons des roses, dans la cour ?
Est-ce que je les placerai encore derrière l'aveugle ?
Est-ce que je danserai encore fou, ivre, tout autour ?
Le vibreur peut-il encore
me porter à l'espérance du bruit ?
J'ai dit ma maman : « c'est excédent maintenant ».
Je lui ai dit : « il se produit toujours quand vous ne prévoyez pas,
nous devrait envoyer une lettre de condoléance au papier. »
L'homme vide,
le vide, plein de l'homme de confiance,
regard !
Ses dents exposent au déjeuner
et ses yeux dévorent les vues,
et comment il passe par les arbres imbibés :
Patient,
jeté,
confus.
À quatre heures,
les serpents morts de ses veines gonflées
augmentent au-dessus de sa gorge,
et cette expression de jamais-répétition
possède son esprit :
« Je vous salue,
je vous salue. »
Avez-vous jamais senti ces quatre tulipes marines ?
Temps a passé,
Temps passé et nuit sont tombés sur les branches nues des arbres,
la nuit glisse verre au-dessus de fenêtres',
et sa langue froide lèche l'intégralité des restes du jour.
D'où viens-je ?
Là où je venez de cela que je suis ainsi atténué,
par l'odeur de la nuance.
Et il est encore frais, le tombeau que
le tombeau de ces jeunes remet…
Comment la sorte vous étaient, mon aimé,
ma plante du pied aimée.
Comme il doux était quand vous vous êtes trouvé.
Et vous yeux avez masqué miroirs des'
tellement tendrement.
Et vous vous inquiétiez ainsi,
quand vous avez sélectionné toutes les lumières
des poteaux grands, minces, foncés.
Dans ces nuits mauvaises
vous me portiez à l'abattoir de l'amour,
jusqu'à l'évanouissement de la vapeur confuse de la soif flamboyante.
Et ces nu tient le premier rôle
tournait autour de l'infini obscur.
Ils, hélas, appelé bruit, voix.
Et ils ont regardé fixement la lumière sans visibilité pour tellement longtemps.
Et pourquoi ont-ils logé la caresse dans les courbures du chaste mythique ?
Regard !
La personne qui a parlé avec des mots de son âme,
et a poignardé avec des yeux
et le coup avec la course des mains d'offre
est crucifié sur la croix du soupçon et du doute.
Et vos cinq doigts ont esquissé cinq lettres de vérité
sur son visage.
Quel est silence, silence, silence,
ma plante du pied aimée ?
N'est-il pas juste le chant des mots enterrés ?
Je suis muet mais mots de moineaux les'
sont au sujet de la célébration émoussée du monde.
Leur chanson est au sujet de feuille, de fleur et d'écoulement.
Il est au sujet de brise, parfum et mots
de moineaux de naissance les' mourraient dans l'affaire.
Qui est-il ?
Il traverse ces routes vides et sacrées
vers l'exemple de l'unisson.
Il règle son horloge courante désolée
sur l'indifférence des calculs.
Qui est-il ?
Coeur de ses jours le' n'a jamais entendu
les rappels de jeunes, d'or aigles.
Qui est-elle ?
Elle possède le long, magnifique voile de l'amour
et elle a putréfié dans sa robe nuptiale.
Le soleil, hélas, n'est pas pénétré
dans tous les deux ces deux seules âmes
et cet air montant et bleu a été vidangé hors de toi.
Mais je suis si plein, complètement, tellement complètement
qu'ils prient sur la densité de ma tonalité.
Les restes heureux,
restes dessinés,
restes sages et silencieux,
vous ressemblez aux fantômes beaux et de bon goût,
vous apparaissez dans les stations des périodes régulières,
vous émergez dans la tache soupçonneuse du dépassement tient le premier rôle
et l'exposition d'être des fruits futiles et éventés.
Ah, ces gens…
Ils sont des désastres de spéculation
autour du souci inquiété du carrefour.
Et au moment même où un homme devrait se briser sous les roues du temps,
un homme devrait en effet se briser
les sifflent, sifflent, sifflent pour arrêter
l'homme qui passe par les arbres imbibés…
D'où viens-je ?
J'ai dit ma maman : « il plus de maintenant. »
Je lui ai dit : « Il se produit toujours quand vous ne prévoyez pas,
nous devrait envoyer une lettre de condoléance au papier » que
je vous salue isolement de solitude,
je vous donnent toute la salle,
je savent, ces nuages obscurs
indiquent la proximité des cieux clairs.
Seulement le dernier souffle de la flamme sait
le secret lumineux de la vie d'une bougie.
Croyons,
croyons en début de la saison froide,
croyons en ruine du jardin des rêves
dans des cosses déchargées et abandonnées,
et en graines mises en cage.
Regard !
La neige est extérieur en chute…
Peut-être la vérité était ces jeunes mains,
ils sont maintenant enterrées sous le coup éternel de la neige.
Mais quand le ressort fait l'amour
à la réflexion bleue du ciel
et le jet vert de l'herbe fraîche
entre dans ses veines qu'
ils s'épanouiront, mon aimé,
ma plante du pied aimée.
Croyons en début de la saison froide.
Par : Traduction de Forough
Farokhzad : Maryam Dilmaghani
El viento lleva: Forough Farrokhzad, poeta iraní moderno
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
No había oído el Forough conocido Farrokhzad: Miré la película “que el viento nos llevará” y que leerá los subtítulos del inglés, un poema recitado intermitentemente por el carácter principal:
Usted,
verde de O como el alma de las hojas,
deja sus labios al movimiento el míos,
y savor ellos como sabor de la inflamación de un viejo vino.
Si nos olvidamos
el viento nos eliminará,
el viento nos eliminará.
Y un Googled más último las líneas para encontrar al poeta:
Ella nació en Tehran en 1935, uno de 7 niños. Ella casó en la edad de 17, tenía un hijo. Después de divorciar y de dar custodia al padre, Forough persiguió la poesía-escritura. Ella era una mujer considerablemente independiente. Durante su curso de la vida, ella publicó 4 volúmenes de la poesía, “del cautivo”, “de la pared”, “de la rebelión”, y de “otro nacimiento”. Ella también dirigió su primer y filma solamente “la casa es negro” un documentary premiado sobre iraníes que vivían con la lepra.
En 1967 en la edad de 32, Forugh murió en un accidente auto. Según críticos, la evitaron debido a su forma de vida y su voz fuerte, femenina a través de sus poemas. Su trabajo pasado, “nos dejó creer en el principio de la estación fría”, fue publicado posthumously y se mira como uno de los mejores poemas del persa moderno.
El ____ nos dejó creer en el principio del _____ frío de la estación que
es yo,
de una mujer sola
en las puertas de una estación fría,
y del descubrimiento del alma manchada de la tierra,
de la desesperación triste del cielo,
y de la inhabilidad de mis manos congeladas.
Tiempo pasó,
Tiempo pasado y reloj pulsado cuatro veces.
Hoy está el 21 de diciembre que
conozco que los secretos de estaciones
y yo entendemos palabras de instantes.
Se entierra el redeemer,
y el suelo, este suelo que da la bienvenida
está señalando a la salvación.
Tiempo pasó,
y el reloj pulsó cuatro veces.
El viento está soplando afuera,
el viento está soplando afuera,
y estoy pensando de las flores que se acoplan;
y sobre las flores del thoeir en vástagos frágiles, pálidos,
y sobre este caso enfermo, drenado.
Un hombre está pasando por los árboles empapados,
y su azul veteó las secuencias,
aumento sobre su gorge,
como serpientes sin vida.
Y esas palabras apuñaladas
están circulando en la suya ravaged mente:
“Le saludo. ”
Y soy pensamiento justo de las flores que se acoplan…
¿En las puertas de una estación fría,
en el luto de espejos,
con la totalidad de mi remembrance que se descoloraba,
y en esta oscuridad cargada por el sentido del silencio,
cómo podría pedir que él pare?
Pregunte a este hombre que va
tan paciente,
tan pesado,
lanzado tan,
cómo podría decirle que él no esté vivo,
que él nunca estaba vivo.
El viento está soplando exterior
y todos los cuervos solos del aislamiento
están fluyendo en el jardín envejecido del alesaje
Oh, la escala tienen una altura tan corta.
¿Llevaron la inocencia entera de un corazón,
el castillo del mermaid prisionero
y ahora,
y ahora cómo alguien bailarían?
¿Y vertería sus cerraduras de la niñez en aguas felices?
Y ahora,
nadie caminará en la fruta prohibida.
Mis queridos, mi querido único,
todas esas nubes oscuras son centinelas para la reunión de brillos.
Se parece que estaba a lo largo de la visión del vuelo
que un día emergió el pájaro.
Se parece que esas hojas sin aliento en el deseo de la brisa,
fueron hechas de líneas verdes del sueño.
Se parece que ésos purpled las llamas
que ardían en la mente casta del cristal
eran justos una ilusión de la luz.
El viento está soplando afuera,
él es el principio de la ruina.
¿Usted recuerda?
El día que sus manos lo fallecieron
era también ventoso en la yarda.
¿Las estimadas estrellas,
las estimadas estrellas peladas,
cuando la mentira está volando en el aire,
cómo puede usted confiar
en palabras cazar-en de profetas?
“Resurge de la voluntad como momias y
el sol del millenary juzgaremos la decadencia excesiva de nuestros cuerpos. “
Soy frío,
soy frío,
y es como nunca calentaré.
¿Mi querido, mi querido único,
cómo viejo era ese vino?
¿Usted sabe?
Estamos en la tierra del tiempo que se hunde,
y los tiburones están mordiendo en mis brazos.
¿Por qué usted sin embargo me guarda,
por debajo del mar?
Soy frío.
Y odio los pendientes de la perla.
Soy frío,
y sé que de todas las ilusiones de un tulipán,
apenas pocas gotas de la voluntad de la sangre duran.
Abandonaré líneas,
también abandonaré cartas,
y de formas geométricas limitadas,
abrigaré en el vastness que se amplía del sentido.
Soy nude, nude, nude.
Soy pelado como una pausa silenciosa entre las palabras blandas,
y todas mis heridas son del amor,
amor, del amor.
Ahorré este islote abandonado
de la revolución de los océanos
y de la explosión de montañas.
¿Usted sabe?
La explosión era el talismán de eso el cadáver integrado
que pedazos dieron a luz a los brillos incontables.
Le saludo, oscuridad inocente que
le saludo, noche.
Usted alteró ojos de los lobos del desierto
a los rasgones de la fe y de la confianza.
Y próximo sus alcoholes
de los lagos de viejos árboles
están haciendo amor a las almas de láminas.
Estoy viniendo de la tierra de las mentes congeladas, palabras, sonidos
y esta tierra es como un agujero de serpientes.
Esta tierra es llena de amigos
que lleven a cabo sus manos
y le cuelguen en sus cabezas.
Le saludo noche inocente,
usted sabe, entre el cristal y la vista
hay siempre un cuarto vacío.
¿Por qué I no notó?
Como cuando el hombre pasaba por los árboles empapados…
¿Por qué I no notó?
Se parecía que había gritado mi madre esa noche,
la noche que vine sobre el dolor
y la profundidad pegajosa del amanecer.
Esa noche, hice la novia de acacias.
Que noche la ciudad
fue abarrotada con el eco de ventanas coloridas,
y mi fósforo había llegado dentro de mis ingenios.
Lo veía en el espejo,
y él era tan puro como la reflexión de luces.
Entonces él llamó repentinamente mi nombre
e hice la novia de acacias.
Se parecía como mi madre había gritado esa noche.
El Oh, un brillo vano estalló en el agujero…
¿Por qué I no notó?
Todos los instantes del placer sabían
que sus manos se decaerían,
pero no noté
hasta ese struk del reloj cuatro veces.
Entonces satisfice a esa pequeña mujer,
ella los ojos era como jerarquías abandonadas de buhos
y la quitaron en el cekntelleo de sus piernas.
Se parecía que ella llevaba el virginity de mis sueños
a la base de la noche.
¿Fluiré mi pelo otra vez,
en vientos crudos?
¿Creceré otra vez
arbustos de rosas, en el patio?
¿Los colocaré otra vez detrás de la persiana?
¿Bailaré otra vez enojado, borracho, todo alrededor?
¿Puede el zumbador llevarme
otra vez a la expectativa del sonido?
Dije a mi mamá: “ahora es excedente”.
Le dije: “sucede siempre cuando usted no espera,
nosotros debe enviar una letra de la condolencia al papel.”
¡El hombre vacío,
el vacío, lleno de hombre de confianza,
mirada!
Sus dientes están recitando en el almuerzo
y sus ojos devouring las vistas,
y cómo él está pasando por los árboles empapados:
Paciente,
lanzado,
confundido.
A las cuatro,
las serpientes muertas de sus venas hinchadas
levantan sobre su gorge,
y esta frase de siempre-repetición
posee su mente:
“Le saludo,
yo le saludo.”
¿Usted olía siempre esos cuatro tulipanes marinas?
Tiempo pasó,
Tiempo pasado y la noche cayeron en los ramas desnudos de los árboles,
la noche está resbalando sobre cristal de las ventanas',
y su lengüeta fría está lamiendo la totalidad del restos del día.
¿De dónde vengo?
Donde lo hago venga de eso que soy así que humedecido,
por el olor de la cortina.
Y todavía está fresco, la tumba que
la tumba de esos jóvenes da…
Cómo era la clase usted, mi querido,
mi planta del pie querida.
Cómo es apacible era cuando usted mintió.
Y usted enmascaró ojos de los espejos los'
tan blando.
Y usted cuidaba tan,
cuando usted escogió todas las luces
de postes altos, finos, oscuros.
En esas noches traviesas
usted me llevaba al matadero del amor,
hasta desmayarse del vapor confuso de la sed ardida.
Y esas estrellas peladas
daban vuelta alrededor de infinito obscuro.
Ellos, alas, llamado ruido, voz.
Y miraron fijamente la luz que cegaba para tan de largo.
¿Y por qué alojaron la caricia en enrollamientos del casto mítico?
¡Mirada!
La persona que habló con palabras de su alma,
y apuñaló con los ojos
y el golpe con el movimiento de manos blandas
se crucifica en la cruz de la suspicacia y de la duda.
Y sus cinco dedos bosquejaron cinco letras de verdad
en su cara.
¿Cuál es silencio, silencio, silencio,
mi planta del pie querida?
¿No está apenas el cantar de palabras enterradas?
Soy mudo pero palabras de los gorriones las'
están sobre la celebración embotada del mundo.
Su canción está sobre la hoja, la flor y el flujo.
Está sobre la brisa, perfume y palabras
de los gorriones del nacimiento las' morirían en el reparto.
¿Quién es él?
Él está cruzando esos caminos vacíos, sagrados
hacia el caso del unísono.
Él está fijando su reloj rutinario apesadumbrado
en la indiferencia de cálculos.
¿Quién es él?
Corazón de sus días el' nunca oyó
las llamadas tempranas de águilas jóvenes, de oro.
¿Quién es ella?
Ella posee el velo largo, magnífico del amor
y ella tiene putrefacto en su vestido nupcial.
El sol, alas, no podido para penetrar
en ambos esas dos almas solitarias
y aire altísimo, azul fue drenado de usted.
Pero soy tan lleno, por completo, tan por completo
que están rogando en la densidad de mi tono.
El restos feliz,
restos dibujado,
restos sabio, silencioso,
usted parece los fantasmas hermosos, des buen gusto,
usted aparece en las estaciones de épocas regulares,
usted emerge en el punto sospechoso de pasar las estrellas
y la demostración del alesaje de frutas vanas, añejas.
Oh, esa gente…
Son desastres de especulación
alrededor de la preocupación preocupada de la encrucijada.
Y en el momento en que un hombre debe estrellarse debajo de las ruedas del tiempo,
un hombre debe estrellarlos de hecho
silba, silba, silba para parar
al hombre que está pasando por los árboles empapados…
¿De dónde vengo?
Dije a mi mamá: “ahora encima. ”
Le dije: “Sucede siempre cuando usted no espera,
nosotros debe enviar una letra de la condolencia al papel” que
le saludo aislamiento de la soledad,
yo le dona el cuarto entero,
yo sabe, esas nubes obscuras
indica la proximidad de cielos claros.
Solamente la ráfaga pasada de la llama sabe
el secreto brillante de la vida de una vela.
Creamos,
déjenos creen en el principio de la estación fría,
déjenos creen en la ruina del jardín de sueños
en espadas descargadas, abandonadas,
y en semillas enjauladas.
¡Mirada!
La nieve es exterior que cae…
Quizás la verdad era esas manos jóvenes,
ellos ahora se entierra debajo del soplo interminable de la nieve.
Pero cuando el resorte hace amor
a la reflexión azul del cielo
y la corriente verde de la hierba fresca
fluye en sus venas que
prosperarán, mi querido,
mi planta del pie querida.
Creamos en el principio de la estación fría.
Por: Traducción de Forough
Farokhzad: Maryam Dilmaghani
Il vento trasporta: Forough Farrokhzad, Poet iraniano moderno
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Non avevo sentito il Forough nome Farrokhzad: Ho guardato il film “che il vento li trasporterà„ e leggere i sottotitoli di inglese, un poem recited intermittentemente dal carattere principale:
,
Verde della O come l'anima dei fogli,
affidate i vostri labbri al colpo di mine
e il savor loro come sapore dello swell di vecchio vino.
Se ci dimentichiamo
il vento li eliminerà,
il vento li eliminerà.
E Googled successivo le linee per trovare il poet:
È stata sopportata in Tehran in 1935, uno di 7 bambini. Si è sposata all'età di 17, ha avuta un figlio. Dopo il divorzio e dato della custodia al padre, Forough ha perseguito la poesia-scrittura. Era una donna considerevolmente indipendente. Durante il suo corso della vita, ha pubblicato 4 volumi della poesia, “del prigioniero„, “della parete„, “della ribellione„ e “di un'altra nascita„. Inoltre ha diretto il suo primo e soltanto filma “la Camera è nero„ un documentary award-winning circa Iraniani che vivono con la lebbra.
In 1967 all'età di 32, Forugh è morto in un incidente auto. Secondo i critici, è stata evitata a causa del suo lifestyle e della sua voce forte e femminile durante i suoi poems. Il suo ultimo lavoro, “li ha lasciati credere nell'inizio della stagione fredda„, è stato pubblicato posthumously ed è considerato uno dei poems migliori di persiano moderno.
Il ____ li ha lasciati credere nell'inizio del _____ che freddo di stagione
è me,
di una donna sola
ai portelli di una stagione fredda
e della scoperta di anima sporcata della terra,
di disperazione triste del cielo
e dell'inabilità delle mie mani frozen.
Tempo ha passato,
Tempo passato ed orologio impressionante quattro volte.
L'oggi è il ventunesimo dicembre
conosco che i segreti delle stagioni
ed io capiamo le parole degli istanti.
Il redeemer è sepolto
ed il terreno, questo terreno dante il benvenuto
sta indicando alla salvezza.
Tempo ha passato
e l'orologio ha colpito quattro volte.
Il vento sta saltando all'esterno,
il vento sta saltando all'esterno
e sto pensando ai fiori che si corrispondono;
e circa i fiori del thoeir sui gambi delicati e pallidi
e circa questo caso indisposto e vuotato.
Un uomo sta passando dagli alberi impregnati
ed il suo azzurro venato le stringhe,
l'aumento sopra il suo gorge,
come i serpenti lifeless.
E quelle parole stabbed
stanno circolando nella sua mente devastata:
“Greet voi. „
E sono pensare giusto ai fiori che si corrispondono…
Ai portelli di una stagione fredda,
nel dolore degli specchi,
con l'interezza del mio remembrance di sbiadisc
ed in questo dusk caricato dalla coscienza di silenzio,
come potrei chiedergli di arrestarmi?
Chieda a questo uomo che va
così paziente,
così pesante,
così gettato,
come potrei dirgli che non sia vivo,
che non era mai vivo.
Il vento sta saltando esterno
e tutti i corvi soli di isolamento
stanno entrando nel giardino invecchiato del foro
OH, la scaletta ha così altezza corta.
Hanno preso il innocence intero di un cuore,
al castello del mermaid prigioniero
ed ora
ed ora come qualcuno ballerebbero?
E verserebbe le sue serrature di infanzia in acque felici?
Ed ora,
nessuno camminerà sulla frutta proibita a.
Il miei cari, il mio solo caro,
tutte quelle nubi scure sono sentinelle per la riunione dei lustri.
Sembra che era lungo la visione del volo
che un giorno l'uccello ha emerso.
Sembra che quei fogli breathless nel desiderio della brezza,
sono stati fatti dalle linee verdi del sogno.
Sembra che quelli purpled le fiamme
che ardono nella mente casta di vetro
erano giusti un'illusione di luce.
Il vento sta saltando all'esterno,
esso è l'inizio della rovina.
Vi ricordate di?
Il giorno che le vostre mani lo hanno perito
era inoltre ventoso nell'iarda.
Stelle care,
stelle nude care,
quando la bugia sta volando nell'aria,
come potete contare
sulle parole pred-sui prophets?
“Resurge di volontà come i mummies ed
il sole di millenary giudicheremo il decadence eccessivo dei nostri corpi. “
Sono freddo,
sono freddo
ed è come non riscalderò mai.
Il mio caro, il mio solo caro,
quanto vecchio era quel vino?
Sapete?
Siamo nella terra di tempo d'abbassamento
e gli squali stanno mordendo nelle mie armi.
Perchè però lo mantenete,
sotto il mare?
Sono freddo.
Ed odio i earrings della perla.
Sono freddo
e so che da tutte le illusioni di un tulip,
appena poche gocce della volontà di anima durano.
Abbandonerò le linee,
inoltre abbandonerò le tabelle
e dalle figure geometriche limitate,
riparerò nel vastness d'espansione di senso.
Sono nude, nude, nude.
Sono nudo come una pausa silenziosa fra le parole tenere
e tutte le mie ferite provengono da amore,
amore, da amore.
Ho conservato questo isolotto forsaken
dal giro degli oceani
e dall'esplosione delle montagne.
Sapete?
Il Burst era il talisman di quello corpse integrato
di cui le parti hanno dato alla luce ai lustri countless.
Greet voi, nerezza che non colpevole
greet voi, notte.
Avete alterato gli occhi dei lupi del deserto
alle rotture di fede e di fiducia.
E vicino i vostri alcoolici
dei laghi di vecchi alberi
stanno facendo l'amore alle anime delle lamierine.
Sto venendo dalla terra delle menti frozen, parole, suoni
e questa terra è come un foro dei serpenti.
Questa terra è piena degli amici
che tengono le vostre mani
e li appendono in loro teste.
Greet voi notte non colpevole,
sapete, fra vetro e vista
ci è sempre una stanza vuota.
Perchè la I non ha notato?
Come quando l'uomo stava passando dagli alberi impregnati…
Perchè la I non ha notato?
Ha sembrato che la mia madre aveva gridato quella notte,
la notte che sono venuto sul dolore
e sulla profondità appiccicosa dell'alba.
Quella notte, sono diventato il bride delle acace.
Che notte la città
crammed con l'eco delle finestre colorful
ed il mio fiammifero era arrivato all'interno dei miei spiriti.
Stavo vedendolo nello specchio
ed era puro quanto la riflessione delle luci.
Allora ha denominato improvvisamente il mio nome
e sono diventato il bride delle acace.
Ha sembrato come la mia madre aveva gridato quella notte.
L'OH, una luminosità inutile ha esploso nel foro…
Perchè la I non ha notato?
Tutti gli istanti di piacere hanno saputo
che le vostre mani decadrebbero,
ma non ho notato
fino a quello struk dell'orologio quattro volte.
Allora ho venuto a contatto di quella donna piccola,
lei occhi era come i nidi deserted dei gufi
ed è stata tolta nel lampeggiamento dei suoi piedini.
Ha sembrato che stava trasportando il virginity dei miei sogni
al nucleo della notte.
Entrerò ancora i miei capelli,
in venti grezzi?
Svilupperò ancora
i cespugli delle rose, nel courtyard?
Li disporrò ancora dietro i ciechi?
Ballerò ancora pazzo, ubriaco, tutto l'intorno?
Può il cicalino prenderlo
ancora all'aspettativa del suono?
Ho detto al mio mom: “ora è eccedenza„.
Gli ho detto: “accade sempre quando non prevedete,
noi dovrebbe trasmettere una lettera di condoglianza alla carta.„
L'uomo vuoto,
il vuoto, pieno dell'uomo di riservatezza,
sguardo!
I suoi denti reciting al pranzo
ed i suoi occhi devouring le viste
e come sta passando dagli alberi impregnati:
Paziente,
gettato,
confuso.
A quattro in punto,
i serpenti guasti delle sue vene bloated
si alzano sopra il suo gorge
e questa frase mai-ripetente
possiede la sua mente:
“Greet voi,
io greet voi.„
Avete sentito l'odore mai di quei quattro tulips marini?
Tempo ha passato,
Tempo passato e la notte sono caduto sui rami nudi degli alberi,
la notte sta facendo scorrere sopra vetro delle finestre'
e la relativa linguetta fredda sta leccando l'interezza del remains del giorno.
Da dove vengo?
Dove venga da quello che sono in modo da smorzato,
dall'odore della tonalità.
Ed è ancora fresco, la tomba che
la tomba di quei giovani passa…
Come il genere voi era, il mio caro,
la mia suola cara.
Quanto delicato era quando vi siete trovati.
Ed avete mascherato così tenero occhi
degli specchi'.
E così stavate preoccupando,
quando avete selezionato tutte le luci
dai pali alti, sottili, scuri.
In quelle notti cattive
stavate prendendolo al macello di amore,
fino a perdere i sensi del vapore confuso di sete arsa.
E quelle stelle nude
stavano girando intorno all'infinità oscura.
, alas, denominato rumore, voce.
E stared alla luce accecante per così lungamente.
E perchè hanno alloggiato il caress in arricciature del casto mythical?
Sguardo!
La persona che ha comunicato con le parole della sua anima
e stabbed con gli occhi
ed il colpo con il colpo delle mani tenere
crucified sulla traversa di sospetto e di dubbio.
E le vostre cinque barrette hanno abbozzato cinque lettere della verità
sulla sua faccia.
Che cosa è silenzio, silenzio, silenzio,
la mia suola cara?
Non è appena il chant delle parole sepolte?
Sono muto ma le parole degli sparrows'
sono circa la celebrazione smussata del mondo.
La loro canzone è circa il foglio, il fiore ed il flusso.
È circa la brezza, profumo e le parole
degli Sparrows di nascita' morrebbero nell'affare.
Chi è lui?
Sta attraversando quelle strade vuote e sacred
verso il caso di unison.
Sta regolando il suo orologio sistematico spiacente
sull'indifferenza dei calcoli.
Chi è lui?
Il cuore dei suoi giorni' non ha sentito mai
le chiamate iniziali delle aquile giovani e dorate.
Chi è lei?
Possiede il velare lungo e gorgeous di amore
ed ha marcio in suo abito bridal.
Il sole, alas, non riuscito per penetrare
in entrambe quelle due anime sole
e quella elevazione, aria blu è stato vuotato da voi.
Ma sono così pieno, in pieno, così in pieno
che stanno pregando sulla densità del mio tono.
Remains felice,
il remains estratto,
il remains saggio e silenzioso,
assomigliate ai fantasmi handsome e tasteful,
voi comparite nelle stazioni dei periodi normali,
voi emergete nel punto sospettoso di passare le stelle
e l'esposizione del foro delle frutte inutili e stantie.
L'OH, quella gente…
Sono disastri di speculazione
intorno alla preoccupazione preoccupata della strada trasversale.
E nel momento stesso in cui un uomo dovrebbe arrestarsi sotto le rotelle di tempo,
un uomo dovrebbe effettivamente arrestarlo
fischia, fischia, fischia per arrestare
l'uomo che sta passando dagli alberi impregnati…
Da dove vengo?
Ho detto al mio mom: “ora finito. „
Gli ho detto: “Accade sempre quando non prevedete,
noi dovrebbe trasmettere una lettera di condoglianza alla carta„ che
li saluto isolamento di solitude,
io li dona la stanza intera,
io sa, quelle nubi oscure
indica la prossimità dei cieli liberi.
Soltanto l'ultimo scoppio della fiamma conosce
il segreto luminoso di vita della candela.
Crediamo,
crediamo nell'inizio della stagione fredda,
crediamo nella rovina del giardino dei sogni
in forcelle scaricate e abbandonate
ed in semi messi in gabbia.
Sguardo!
La neve è parte esterna cadente…
Forse la verità era quelle mani giovani,
ora è sepolta sotto il colpo senza fine di neve.
Ma quando la molla fa l'amore
alla riflessione blu del cielo
ed il flusso verde di erba fresca
entra nelle relative vene che
fioriranno, il mio caro,
la mia suola cara.
Crediamo nell'inizio della stagione fredda.
Da: Traduzione di Forough
Farokhzad: Maryam Dilmaghani
Der Wind trägt: Forough Farrokhzad, moderner iranischer Dichter
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Ich hatte nicht das NamensForough Farrokhzad gehört: Ich paßte den Film auf, „, das der Wind uns“ trägt und die englischen Untertitel zu lesen, recited ein Gedicht stoßweise durch den Hauptbuchstaben:
Sie,
O Grün wie die Seele der Blätter,
überlassen Ihren Lippen den Anschlag von meinen
und savor sie wie Schwellenaroma eines alten Weins.
Wenn wir vergessen,
nimmt der Wind uns,
der Wind wegnimmt uns weg.
Und neueres Googled die Linien, zum des Dichters zu finden:
Sie war in Tehran 1935, eins von 7 Kindern geboren. Sie verband am Alter von 17, hatte einen Sohn. Nachdem er dem Vater Schutz geschieden hatte und gegeben hatte, übte Forough Poesieschreiben aus. Sie war eine beträchtlich unabhängige Frau. Während ihrer Lebenszeit veröffentlichte sie 4 Volumen von Poesie, „von Gefangenen“, „von Wand“, „von Aufstand“ und „von einer anderen Geburt“. Sie verwies auch ihr erstes und filmt nur „das Haus ist Schwarzes“ ein award-winningdokumentarfilm über Iranier, die mit Lepra leben.
1967 am Alter von 32, starb Forugh in einem Selbstunfall. Nach Ansicht der Kritiker wurde sie wegen ihres Lebensstils und ihrer starken, weiblichen Stimme während ihrer Gedichte gemieden. Ihre letzte Arbeit, „ließ uns am Anfang der kalten Jahreszeit glauben“, wurde nach dem Tod veröffentlicht und wird als eins der besten Gedichte des modernen Persers betrachtet.
____ ließ uns am Anfang des kalten Jahreszeit _____, das er
ich, ist der
einsamen Frau
an den Türen einer kalten Jahreszeit und
der Entdeckung der beschmutzten Seele von der Masse, der traurigen
Verzweiflung des Himmels und
der Unfähigkeit von meinen gefrorenen Händen glauben.
Zeit verging,
Zeit, die vergangen wurden und angeschlagene Taktgeber vierder mal.
Heutiger Tag ist Dezember 21., den
ich kenne, daß Geheimnisse von Jahreszeiten
und ich Wörter von Augenblicken verstehen.
Das redeemer wird begraben
und der Boden, dieser begrüßende Boden
zeigt auf die Rettung.
Zeit verging
und Taktgeber schlug viermal an.
Wind brennt draußen durch,
brennt Wind draußen durch,
und ich denke an die verbindenen Blumen;
und über thoeir Blüten auf den schwachen, Lattenstämmen
und über diesen kränklichen, abgelassenen Fall.
Ein Mann überschreitet durch die getränkten Bäume,
und sein Blau veins Zeichenketten,
Erhöhung über seiner Schlucht,
wie leblosen Schlangen.
Und jene erstochenen Wörter
verteilen in seinem ravaged Verstand:
„Ich grüße Sie. “
Und ich bin gerechtes Denken an die verbindenen Blumen…
An den Türen einer kalten Jahreszeit,
im Beklagen der Spiegel,
mit der Ganzheit meiner verblassenden Erinnerung
und in dieser geladenen Dämmerung durch das Bewußtsein der Ruhe,
wie könnte ich ihn bitten zu stoppen?
Fragen Sie diesen Mann, der so
geduldig geht,
so schwer,
so geworfen,
wie ich ihm erklären könnte, daß er nicht lebendig ist,
daß er nie lebendig war.
Wind brennt äußer durch
und alle einsamen Krähen der Lokalisierung
fließen in den gealterten Garten der Ausbohrung
OH-, die Strichleiter hat solch eine kurze Höhe.
Sie nahmen die vollständige Unschuld eines Herzens,
zum Schloß der sichernden Nixe
und jetzt
und jetzt wie jemand würden tanzen?
Und würde ihre Kindheitverriegelungen im glücklichen Wasser gießen?
Und jetzt,
geht niemand auf die verbotene Frucht.
Meine geliebten, mein alleiniges geliebtes,
alle jene dunklen Wolken sind Hinweissymbole für die Versammlung von Shines.
Es scheint, daß es entlang dem Anblick des Fluges war,
den ein Tag der Vogel auftauchte.
Es scheint, daß jene atemlosen Blätter im Wunsch der Brise,
von den grünen Linien des Traums gebildet wurden.
Es scheint, daß die die Flammen purpled, die
im tugendhaften Verstand des Glases flammen,
waren gerecht eine Illusion des Lichtes.
Wind brennt draußen,
es ist der Anfang der Ruine durch.
Erinnern Sie sich?
Der Tag, den Ihre Hände es
umkamen, war auch im Yard windig.
Liebe Sterne,
liebe bloße Sterne,
wenn Lüge in die Luft fliegt,
wie können Sie auf
Wörter preyed-auf der Prophete bauen?
„Wir Willeresurge wie Millenarymamas
und -sonne beurteilen überDekadenz unserer Körper. „
Ich bin kalt,
bin ich kalt,
und sie ist, wie ich nie aufwärme.
Mein geliebtes, mein alleiniges geliebtes,
wie alt war dieser Wein?
Wissen Sie?
Wir sind im Land der sinkenden Zeit,
und Haifische bissen in meine Arme.
Warum halten Sie mich jedoch,
unter das Meer?
Ich bin kalt.
Und ich hasse Perle Ohrringe.
Ich bin kalt
und ich weiß, daß von allen Illusionen einer Tulpe,
gerade wenige Tropfen des Blutwillen dauern.
Ich verlasse Linien,
verlasse ich auch Diagramme,
und von gesprungenen geometrischen Formen,
schütze ich im erweiternvastness der Richtung.
Ich bin Nude, Nude, Nude.
Ich bin wie eine leise Pause zwischen zarten Wörtern bloß,
und alle meine Wunden sind von der Liebe,
Liebe, von der Liebe.
Ich speicherte diese verlassene kleine Insel
von der Revolution von Ozeanen
und von der Explosion der Berge.
Wissen Sie?
Stoß war der Talisman von dem integrierte Leiche
deren Stücke Geburt zu den unzähligen Shines gaben.
Ich grüße Sie, unschuldige Schwärzung, die
ich Sie grüße, Nacht.
Sie änderten Augen der Wölfe der Wüste
zu den Rissen des Glaubens und des Vertrauens.
Und nahe gelegen bildet Ihr
Seegeist der alten
Bäume Liebe zu den Seelen der Blätter.
Ich komme vom Land des gefrorenen Verstandes, Wörter, Töne
und dieses Land ist wie eine Bohrung der Schlangen.
Dieses Land ist von den Freunden voll,
die Ihre Hände halten
und Sie in ihren Köpfen hängen.
Ich grüße Sie unschuldige Nacht,
wissen Sie, zwischen Glas und Anblick
gibt es immer einen leeren Raum.
Warum nicht beachtete I?
Wie, als der Mann überschritt durch getränkte Bäume…
Warum nicht beachtete I?
Es schien, daß meine Mutter diese Nacht, die Nacht
geschrieen hatte, die ich nach den Schmerz und
der klebrigen Tiefe der Dämmerung kam.
Diese Nacht, wurde ich die Braut der Akazien.
Daß Nacht die Stadt
mit Echo der bunten Fenster und
meinem Gleichen crammed, war innerhalb meines Esprits angekommen.
Ich sah ihn im Spiegel,
und er war so rein wie die Reflexion der Lichter.
Dann plötzlich benannte er meinen Namen
und ich wurde die Braut der Akazien.
Es schien wie meine Mutter hatte geschrieen diese Nacht.
OH-, eine vergebliche Helligkeit explodierte in der Bohrung…
Warum nicht beachtete I?
Alle Augenblicke der Freude wußten,
daß Ihre Hände verfallen würden,
aber ich beachtete nicht
bis dieses Taktgeber struk viermal.
Dann traf ich diese kleine Frau,
war sie Augen wie verlassene Nester der Eulen
und sie wurde beim Blinken ihrer Beine weggenommen.
Es schien, daß sie das virginity meiner Träume
zum Kern der Nacht trug.
Fließe ich mein Haar wieder,
in grobe Winde?
Wachse ich wieder
Büsche der Rosen, im Hof?
Setze ich sie wieder hinter den Vorhang?
Tanze ich wieder wütendes, betrunken, ganz herum?
Kann der Summer mich
zur Erwartung des Tones wieder nehmen?
Ich erklärte meiner Mamma: „es ist überschuß jetzt“.
Ich erklärte ihr: „es geschieht immer, wenn Sie nicht erwarten,
wir sollte einen Beileidbrief zum Papier schicken.“
Der leere Mann,
das leere, voll vom Betrüger,
Blick!
Seine Zähne reciting am Mittagessen
und seine Augen verschlingen den Anblick
und wie er durch getränkte Bäume überschreitet:
Patient,
geworfen,
verwirrt.
Um vier Uhr
heben tote Schlangen seiner aufgeblähten
Adern über seine Schlucht an,
und diese überhaupt-wiederholende Phrase
besitzt seinen Verstand:
„Ich grüße Sie,
ich grüße Sie.“
Rochen Sie überhaupt jene vier Marinetulpen?
Zeit verging,
fielen vergangene Zeit und Nacht auf die blanken Niederlassungen der Bäume,
schiebt Nacht über die Fenster' Glas,
und seine kalte Zunge leckt die Ganzheit des Remains des Tages.
Woher komme ich?
Wo ich, kommen Sie von dem, das ich also Dämpfung bin,
durch Geruch des Farbtones.
Und es ist noch, das Grab frisch, welches
das Grab jener Junge übergibt…
Wie Art Sie waren, mein geliebtes,
meine Sohle geliebt.
Wie leicht es war, als Sie lagen.
Und Sie verdeckten Spiegel' Augen
so zart.
Und Sie interessierten so sich,
als Sie alle Lichter
von den hohen, dünnen, dunklen Pfosten auswählten.
In jenen gemeinen Nächte
nahmen Sie mich zum Schlachthof der Liebe,
bis das In Ohnmacht fallen des konfusen Dampfs des geflammten Dursts.
Und jene bloßen Sterne
drehten sich um unverständliche Unbegrenztheit.
Sie, leider, benannt Geräusche, Stimme.
Und sie starrten entlang des blind machenden Lichtes für so lang an.
Und warum brachten sie die Liebkosung in den Wellungen vom mythischen tugendhaften unter?
Blick!
Die Person, die mit Wörtern ihrer Seele sprach
und erstach mit Augen
und Erfolg mit Anschlag der zarten Hände
crucified auf dem Kreuz des Misstrauens und des Zweifels.
Und Ihre fünf Finger skizzierten fünf Buchstaben Wahrheit
auf ihrem Gesicht.
Was ist Ruhe, Ruhe, Ruhe,
meine geliebte Sohle?
Nicht ist es gerade singen von begrabenen Wörtern?
Ich bin stumm, aber Spatzen' Wörter
sind über stumpfe Feier der Welt.
Ihr Lied ist über Blatt, Blume und Fluß.
Es ist über Brise, Duftstoff und Geburt
Spatzen' Wörter würden im Abkommen sterben.
Wer ist er?
Er kreuzt jene leeren, heiligen Straßen
in Richtung zum Fall des Einklangs.
Er stellt seinen traurigen Routinetaktgeber
auf der Gleichgültigkeit von Berechnungen ein.
Wer ist er?
Seine Tages' Herz hörte nie
die frühen Anrufe der jungen, goldenen Adler.
Wer ist sie?
Sie besitzt den langen, herrlichen Schleier der Liebe
und sie hat faules in ihrem Brautkleid.
Die Sonne, leider, nicht können in
beide jener zwei einsamen Seelen und
dieser hochfliegenden, blauen Luft eindringen wurde aus Ihnen heraus abgelassen.
Aber ich bin voll so voll so voll,
daß sie auf der Dichte meines Tones beten.
Glücklichen Remains,
gezeichneten Remains,
klugen, leisen Remains,
sehen Sie wie die stattlichen, tasteful Geister,
Sie erscheinen in den Stationen der regelmäßigen Zeiten,
Sie auftauchen im mißtrauischen Punkt des Führens der Sterne
und des Ausbohrung Erscheinens der vergeblichen, verjährten Früchte aus.
OH-, jene Leute…
Sie sind spekulierende Unfälle
um das gesorgte Interesse der Querstraße.
Und gerade als ein Mann unter den Rädern der Zeit zusammenstoßen sollte,
sollte ein Mann sie in der Tat
zerschmettern pfeifen, pfeifen, pfeifen, um den
Mann zu stoppen, der führt durch getränkte Bäume…
Woher komme ich?
Ich erklärte meiner Mamma: „es sein rüber jetzt. “
Ich erklärte ihr: „Es geschieht immer, wenn Sie nicht erwarten,
wir sollte einen Beileidbrief zum Papier schicken“, das
ich Sie Lokalisierung der Einsamkeit begrüsse,
ich spendet Sie der vollständige Raum,
ich weiß, jene unverständlichen Wolken
anzeigt die Nähe der freien Himmel.
Nur der letzte Knall der Flamme kennt
das helle Geheimnis des Lebens einer Kerze.
Lassen Sie uns glauben,
lassen Sie uns am Anfang der kalten Jahreszeit glauben,
lassen Sie uns an die Ruine des Gartens von Träumen in
entladenen, verlassenen Spaten und
an eingesperrte Samen glauben.
Blick!
Schnee ist fallende Außenseite…
Möglicherweise war Wahrheit jene jungen Hände,
sie werden begraben jetzt unter dem unending Schlag des Schnees.
Aber, wenn Frühling Liebe
zur blauen Reflexion des Himmels bildet
und grüner Strom des frischen Grases
in seine Adern fließt, die
sie blühen, mein geliebtes,
meine Sohle geliebt.
Lassen Sie uns am Anfang der kalten Jahreszeit glauben.
Durch: Forough Farokhzad
übersetzung: Maryam Dilmaghani
O vento carrega: Forough Farrokhzad, poeta Iranian moderno
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Eu não tinha ouvido o Forough conhecido Farrokhzad: Eu prestei atenção ao filme “que o vento nos carregará” e para ler os subtítulos do inglês, um poema recited intermitentemente pelo caráter principal:
Você,
verde de O como a alma das folhas,
deixa seus bordos ao curso de meus,
e savor eles como o sabor do inchamento de um vinho velho.
Se nós nos esquecermos
o vento remover-nos-á,
o vento remover-nos-á.
E Googled mais atrasado as linhas para encontrar o poeta:
Foi carregada em Tehran em 1935, uma de 7 crianças. Casou-se na idade de 17, teve um filho. Após ter divorciado e ter dado a custódia ao pai, Forough perseguiu a poesia-escrita. Era uma mulher consideravelmente independente. Durante sua vida, publicou 4 volumes da poesia, “do cativo”, “da parede”, “da rebelião”, e de um “outro nascimento”. Dirigiu também seu primeiro e filma somente “a casa é preto” um documentary award-winning sobre Iranians que vivem com leprosy.
Em 1967 na idade de 32, Forugh morreu em um auto acidente. De acordo com críticos, shunned por causa de seu lifestyle e de sua voz forte, feminine durante todo seus poemas. Seu último trabalho, “deixou-nos acreditar no começo da estação fria”, foi-o publicado posthumously e foi-o considerado como um dos mais melhores poemas do persa moderno.
O ____ deixou-nos acreditar no começo do _____ que frio da estação
é mim,
de uma mulher só
nas portas de uma estação fria,
e da descoberta da alma sujada da terra,
do desespero sad do céu,
e da inabilidade de minhas mãos frozen.
Tempo passou,
Tempo passado e pulso de disparo golpeado quatro vezes.
Hoje está 21o dezembro onde
eu conheço que os segredos das estações
e eu compreendemos palavras dos instantes.
O redeemer é enterrado,
e o solo, este solo dando boas-vindas
está apontando ao salvation.
Tempo passou,
e o pulso de disparo golpeou quatro vezes.
O vento está fundindo fora,
o vento está fundindo fora,
e eu estou pensando sobre as flores que acoplam-se;
e sobre as flores do thoeir em hastes frágeis, pálidas,
e sobre este exemplo ailing, drenado.
Um homem está passando pelas árvores embebidas,
e seu azul veou as cordas,
aumento sobre seu gorge,
como serpentes lifeless.
E aquelas palavras stabbed
estão circulando em his ravaged a mente:
“Eu cumprimento-o. ”
E eu sou pensar justo sobre as flores que acoplam-se…
Nas portas de uma estação fria,
no mourning dos espelhos,
com a totalidade de meu remembrance desvanecendo-se,
e neste dusk carregado pelo consciousness do silêncio,
como poderia eu pedir que pare?
Pergunte a este homem que vai
assim paciente,
assim pesado,
jogado assim,
como poderia eu lhe dizer que não está vivo,
que estava nunca vivo.
O vento está fundindo exterior
e todos os corvos sós da isolação
estão fluindo no jardim envelhecido do furo
Oh, a escada têm uma altura tão curta.
Fizeram exame do innocence inteiro de um coração,
ao castelo do mermaid prisioneiro
e agora,
e agora como alguém dançariam?
E derramaria seus fechamentos da infância em águas felizes?
E agora,
ninguém andará na fruta proibida.
Meus beloved, meu único beloved,
todas aquelas nuvens escuras é sentinelas para o recolhimento dos brilhos.
Parece que era ao longo da visão do vôo
que um dia o pássaro emergiu.
Parece que aquelas folhas breathless no desejo da brisa,
estiveram feitas das linhas verdes do sonho.
Parece que aqueles purpled as flamas
que chamejam na mente chaste do vidro
eram justos um illusion da luz.
O vento está fundindo fora,
ele é o começo da ruína.
Você recorda?
O dia onde suas mãos perished
o era também ventoso na jarda.
Caras estrelas,
caras estrelas desencapadas,
quando a mentira está voando no ar,
como pode você confiar
em palavras rapin-em prophets?
“Nós resurge da vontade como mummies e
sol do milenário julgaremos o decadence excedente de nossos corpos. “
Eu estou frio,
eu estou frio,
e é como eu nunca me aquecerei acima.
Meu beloved, meu único beloved,
como velho era esse vinho?
Você sabe?
Nós estamos na terra do tempo afundando-se,
e os tubarões estão mordendo em meus braços.
Por que você ainda assim me mantem,
debaixo do mar?
Eu estou frio.
E eu odeio earrings da pérola.
Eu estou frio,
e eu sei que de todos os illusions de um tulip,
apenas poucas gotas da vontade do sangue duram.
Eu abandonarei linhas,
eu abandonarei também cartas,
e das formas geométricas limitadas,
eu protegerei no vastness de expansão do sentido.
Eu sou nude, nude, nude.
Eu estou desencapado como uma pausa silenciosa entre palavras macias,
e todas minhas feridas são do amor,
amor, do amor.
Eu conservei este islet forsaken
da volta dos oceanos
e da explosão das montanhas.
Você sabe?
O estouro era o talisman daquele o corpse integrado
cujas as partes deram o nascimento aos brilhos incontáveis.
Eu cumprimento-o, escuridão que inocente
eu o cumprimento, noite.
Você alterou os olhos de lobos do deserto
aos rasgos da fé e da confiança.
E próximo seus espíritos
dos lagos de árvores velhas
estão fazendo o amor às almas das lâminas.
Eu estou vindo da terra de mentes frozen, palavras, sons
e esta terra é como um furo das serpentes.
Esta terra está cheia dos amigos
que prendem suas mãos
e o penduram em suas cabeças.
Eu cumprimento-o noite inocente,
você sabe, entre o vidro e a vista
há sempre um quarto vazio.
Por que I não observou?
Como quando o homem estava passando por árvores embebidas…
Por que I não observou?
Pareceu que minha mãe tinha gritado essa noite,
a noite onde eu vim em cima da dor
e da profundidade pegajosa do alvorecer.
Essa noite, eu transformei-me o bride dos Acacias.
Que noite a cidade
crammed com o eco de janelas coloridas,
e o meu fósforo tinha chegado dentro de minhas sagacidades.
Eu via-o no espelho,
e era tão puro quanto a reflexão das luzes.
Então de repente chamou meu nome
e eu transformei-me o bride dos Acacias.
Pareceu como minha mãe tinha gritado essa noite.
O Oh, um brilho futile explodiu no furo…
Por que I não observou?
Todos os instantes do prazer souberam
que suas mãos deteriorariam,
mas eu não observei
até esse struk do pulso de disparo quatro vezes.
Então eu encontrei-me com essa mulher pequena,
os olhos era como ninhos deserted das corujas
e foi feita exame afastado em piscar de seus pés.
Pareceu que carregava o virginity de meus sonhos
ao núcleo da noite.
Eu fluirei meu cabelo outra vez,
em ventos crus?
Eu crescerei outra vez
arbustos das rosas, no pátio?
Eu colocá-los-ei outra vez atrás da cortina?
Eu dançarei outra vez louco, bêbedo, toda ao redor?
Pode a cigarra outra vez
fazer exame de me à expectativa do som?
Eu disse meu mom: “é excesso agora”.
Eu disse-lhe: “acontece sempre quando você não espera,
nós deve emitir uma letra do condolence ao papel.”
O homem vazio,
o vazio, cheio do homem de confiança,
olhar!
Seus dentes reciting no lunch
e seus olhos devouring as vistas,
e como está passando por árvores embebidas:
Paciente,
jogado,
confundido.
Em quatro horas,
as serpentes inoperantes de suas veias bloated
levantam sobre seu gorge,
e esta frase sempre-repetindo
possui sua mente:
“Eu cumprimento-o,
mim cumprimento-o.”
Você cheirou sempre aqueles quatro tulips marinhos?
Tempo passou,
Tempo passado e a noite caíram nas filiais despidas das árvores,
a noite está deslizando sobre vidro das janelas',
e sua lingüeta fria licking a totalidade do remains do dia.
De onde eu venho?
Onde eu venha disso que eu sou assim que umedecido,
pelo cheiro da máscara.
E é ainda fresco, o túmulo que
o túmulo daqueles jovens entrega…
Como o tipo você era, meu beloved,
minha sola beloved.
Como delicado era quando você se encontrou.
E você mascarou os olhos dos espelhos'
assim macia.
E você estava importando-se assim,
quando você escolheu todas as luzes
dos pólos altos, finos, escuros.
Naquelas noites más
você fazia exame de me ao abattoir do amor,
até desmaiar de vapor confused do thirst chamejado.
E aquelas estrelas desencapadas
estavam girando em torno da infinidade obscura.
Eles, alas, chamado ruído, voz.
E olharam fixamente na luz cegando para assim por muito tempo.
E por que alojaram o caress nas ondas do chaste mythical?
Olhar!
A pessoa que falou com palavras de sua alma,
e stabbed com olhos
e a batida com curso das mãos macias
crucified na cruz da suspeita e da dúvida.
E seus cinco dedos esboçaram cinco letras da verdade
em sua cara.
Que é silêncio, silêncio, silêncio,
minha sola beloved?
Não é apenas o chant de palavras enterradas?
Eu sou mute mas as palavras dos pardais'
são sobre o celebration sem corte do mundo.
Sua canção é sobre a folha, a flor e o fluxo.
É sobre a brisa, perfume e as palavras
dos pardais do nascimento' morreriam no negócio.
Quem é ele?
Está cruzando aquelas estradas vagas, sacred
para o exemplo do unison.
Está ajustando seu pulso de disparo rotineiro pesaroso
no indifference dos cálculos.
Quem é ele?
O coração dos seus dias' nunca ouviu
as chamadas adiantadas de águias novas, douradas.
Quem é ela?
Possui o véu longo, gorgeous do amor
e tem rotten em seu vestido bridal.
O sol, alas, não é penetrado
em ambos aquelas duas almas solitárias
e esse ar soaring, azul foi drenado fora de você.
Mas eu estou assim cheio, completamente, assim completamente
que praying na densidade de meu tom.
Remains feliz,
remains extraído,
remains sábio, silencioso,
você olha como ghosts consideráveis, tasteful,
você aparece nas estações de épocas regulares,
você emerge no ponto suspicious de passar estrelas
e a mostra do furo de frutas futile, velhas.
Oh, aqueles povos…
São disastres speculating
em torno do interesse preocupado do crossroads.
E apenas quando um homem deve deixar de funcionar sob as rodas do tempo,
um homem deve certamente deixá-los de funcionar
assobia, assobia, assobia para parar
o homem que está passando por árvores embebidas…
De onde eu venho?
Eu disse meu mom: “sobre agora. ”
Eu disse-lhe: “Acontece sempre quando você não espera,
nós deve emitir uma letra do condolence ao papel” que
eu o saudo isolação do solitude,
mim doa-o o quarto inteiro,
mim sabe, aquelas nuvens obscuras
indica o closeness de céus desobstruídos.
Somente a última explosão da flama sabe
o segredo brilhante da vida de uma vela.
Vamos acreditar,
vamos acreditar no começo da estação fria,
vamos acreditar na ruína do jardim dos sonhos
em pás descarregadas, abandonadas,
e em sementes prendidas.
Olhar!
A neve é parte externa de queda…
Talvez a verdade era aquelas mãos novas,
eles é enterrada agora sob o sopro unending da neve.
Mas quando a mola fizer o amor
à reflexão azul do céu
e o córrego verde da grama fresca
fluir em suas veias que
florescerão, meu beloved,
minha sola beloved.
Vamos acreditar no começo da estação fria.
Por: Tradução de Forough
Farokhzad: Maryam Dilmaghani
Linda bär: Forough Farrokhzad, modern iransk Poet
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Jag hade inte hört den kända Foroughen Farrokhzad: Jag höll ögonen på filmen ”linda som ska för att bära oss”, och att läsa engelskaundertexterna, deklamerade en poem intermittent vid det huvudsakliga teckenet:
Dig,
nolla-gräsplannågot liknande som soulen av lämnar,
lämnar dina kanter till slå av min,
och njuter av dem den lika dyninganstrykningen av en gammal wine.
Om vi glömmer
den ska linda, ta oss bort,
den ska linda tar oss bort.
Och mer sistnämnda Googled fodrar för att finna poeten:
Hon var bördiga Tehran i 1935, ett av 7 barn. Hon att gifta sig på åldern av 17, hade en son. Når att ha skilja sig från och han har givit arrest till fadern förfölde Forough poesi-handstil. Hon var en betydligt oberoende kvinna. Under hennes livstid publicerade hon 4 volymer av poesi, ”fångenen”, ”väggen”, ”revoltet” och ”en annan födelse”. Hon riktade också hennes första och filmar endast ”huset är svarten” en award-winning dokumentär om iranier som bor med spetälska.
I 1967 på åldern av 32 dog Forugh i en auto olycka. Enligt kritiker skyddes hon på grund av hennes livsstil, och hennes starka, kvinnligt uttrycker alltigenom hennes poems. Hennes sist arbete, ”l5At oss tro i början av den kalla säsongen”, publicerades posthumously och betraktas som en av de bäst poemsna av modern perser.
____ l5At oss tro i början av den kalla säsong_____en som
den är mig,
en ensam kvinna
på dörrarna av en kall säsong,
och upptäckten av nedsmutsad soul av jorden,
ledsen förtvivlan av skyen
och oförmågan av mitt djupfryst räcker.
Tajma passerat,
tajma passerat och ta tid på slåget fyra tider.
Todayen är 21st December
jag vet att hemligheter av säsonger
och jag förstår uttrycker av ögonblickar.
Redeemeren begravas,
och smutsa, denna som välkomnar, smutsar
pekar till räddningen.
Tajma passerat
och ta tid på slåget fyra tider.
Linda blåser utanför,
lindar blåser utanför
och I-förmiddagen som är tänkande om att para ihop för blommor;
och om thoeir blomstrar på bräckliga bleka stems,
och härom anföra som exempel att plåga som tömms.
En man passerar vid de blötta treesna,
och hans blåttåder stränger,
lönelyften över hans klyfta,
livlösa ormar för något liknande.
Och stabbed de uttrycker
cirkulerar i härjad his varar besvärad:
”Hälsar jag dig. ”
Och I-förmiddag som precis är tänkande om att para ihop för blommor…,
På dörrarna av en kall säsong
i sorgen av, med
helheten av mitt avspeglar att blekna minne
och i denna laddade skymning vid medvetenheten av tystnad,
hur kunde mig fråga honom att stoppa?
Fråga denna man, som går
så tålmodig,
så skurkrollen som
kastas så,
hur kunde jag berätta honom att han inte är vid liv,
att han var aldrig vid liv.
Linda är att blåsa som är utvändigt,
och alla ensamma galanden av isolering
flödar i den åldriga trädgården av tråkmånsen
Oh, stegen har en sådan kort höjd.
De tog den hela harmlösheten av en hjärta,
till slottet av den captive mermaiden
och nu
och nu hur någon skulle dans?
Och skulle häll hennes barndom låser i lyckligt bevattnar?
Och nu,
ska går inget på förbjuden frukt.
Min älskling som är min sular älskling,
alla de mörkermoln är vaktposter för sammankomsten av sken.
Det verkar att det var längs visionen av flyg
som en dag fågeln dök upp.
Det verkar, att det andfått lämnar i lust av bris,
gjordes från gräsplan fodrar av dröm.
Det verkar att de purpled flammar
att flamma i det kyskt varar besvärad av exponeringsglas
var rättvisa en illusion av ljust.
Linda blåser utanför,
det är början av fördärvar.
Minns du?
Den din dagen räcker förgicks
det var också blåsig i gården.
Kära stjärnor,
kära kala stjärnor,
när lien flyger i lufta,
hur kan du rely
på uttrycker av preyed-på profeter?
”Ska vi lika millenarymammor för resurge,
och sunen ska domaren över dekis av vårt förkroppsligar. ”
Är I-förmiddagförkylning
, I-förmiddagförkylning
och det något liknande som jag ska aldrig uppvärmning.
Min älskling som är min sular älskling,
hur gammalt var den wine?
Vet du?
Vi är i landet av sjunkande tid,
och hajar biter in i mitt beväpnar.
Why stillar du uppehället mig,
under havet?
Förkylning för förmiddag I.
Och jag hatar pärlemorfärg örhängen.
Förkylning för förmiddag I
och mig vet att från alla illusioner av en tulpan,
det rättvisa fåtalet tappar av blod som sist ska.
Jag ska otvungenhet fodrar,
ska jag också otvungenhet kartlägger,
och från begränsat geometriskt formar,
mig ska skydd i den utvidgande vidsträcktheten av avkänning.
Nakenstudie för förmiddag I, nakenstudie, nakenstudie.
Kal något liknande för förmiddag I som en tyst paus mellan anbud uttrycker,
och alla min sår är från förälskelse,
förälskelse, från förälskelse.
Jag sparade denna forsaken holme
från rotation av hav
och explosion av berg.
Vet du?
Bristningen var talismanen av det inbyggda lik
vars lappar gav födelse till otaliga sken.
Jag hälsar dig, oskyldigt mörker som
jag hälsar dig, natt.
Du förändrade sig synar av öken wolves
till revor av tro och förtroende.
Och near-by är dina
lakesandar av gammala
trees danandeförälskelse till souls av blad.
Förmiddag som I är kommande från landet av djupfryst, varar besvärad, uttrycker, låter,
och detta land är något liknande per spela golfboll i hål av ormar.
Detta land är fullt av vänner
som rymmer ditt räcker
och hängningen dig i deras huvud.
Jag hälsar dig den oskyldiga natten,
vet du, mellan exponeringsglas och sikt
finns det alltid ett tomt rum.
Why inte märkte jag?
Gilla, när manen passerade vid blötta trees…,
Why inte märkte jag?
Det verkade att mitt fostra hade gråtit den natt,
natten som jag kom på smärta
och det klibbiga djupet av gryningen.
Den natt blev jag bruden av Acacias.
Eka av färgrika fönster
, att natten townen proppades med,
och min match hade ankommen insida min intelligenser.
Jag såg honom i avspegla,
och han var så ren, som reflexionen av tänder.
Därefter plötsligt kallade han mitt känt,
och jag blev bruden av Acacias.
Det verkade den min något liknande fostrar hade gråtit den natt.
Oh en fruktlös ljusstyrka som är sprängd i spela golfboll i hål…,
Why inte märkte jag?
Alla ögonblickar av fröjd visste
att ditt räcker skulle förfaller,
men jag inte märkte,
tills det tar tid på slåget fyra tider.
Därefter mötte jag den frugan,
synar hon var den deserterade något liknande bygga bo av owls,
och hon togs bort i att blinka av henne, lägger benen på ryggen.
Det verkade att hon bar virginityen av min drömmar
till kärna ur av natten.
Ska flödar jag mitt hår igen,
i råolja lindar?
Ska växer jag igen
buskar av ro, i borggården?
Ska förlägger jag dem igen bak rullgardinen?
Ska dansar jag igen tokigt, berusat, lite varstans?
Kan summern igen
ta mig till förväntan av det solitt?
Jag berättade min mom: ”är det över nu”.
Jag berättade henne: ”händer det alltid, när du inte förväntar,
oss bör överföra en beklagande märker till det pappers-.”,
Den tomma manen,
det tomt som är full av förtroendemanen,
Look!
Hans tänder deklamerar på lunchen,
och his synar slukar siktarna,
och hur han passerar vid blötta trees:
Tålmodigt
kastat,
förvirrat.
På fyra klockan
formulerar döda ormar av hans däst
åderlönelyft över hans klyfta
och denna som någonsin-upprepar,
äger his varar besvärad:
”Hälsar jag dig,
mig hälsar dig.”,
Luktade du någonsin de fyra marin- tulpan?
Passerade Time,
tid passerade, och nattavverkningen på det naket förgrena sig av treesna,
glider natten exponeringsglas över för fönstren',
och dess förkylning spontar slickar helheten av dagens remains.
Var kommer jag från?
Var jag, från det kommer I-förmiddagen så fuktat,
av lukten av skugga.
Och det är stilla nytt, tomben som
tomben av det barn räcker…,
Hur sorten dig var, sular min älskling som
är min älskling.
Hur stilla, var det när du låg.
Och du maskerade avspeglar' synar
så ömt.
Och du att bry sig så,
då alla du valde tänder
från högväxt, tunt, mörkerpoler.
I det ont på nätterna
tog du mig till slakthuset av förälskelse,
till svimning av förvirrad ånga av flammat törstar.
Och de kala stjärnor
var roterande runt om oklar oändlighet.
De alas, kallat stojar, uttrycker.
Och de stirrade på förblinda lätt för så long.
Och why inkvarterade de smekningen i krullning av det mytiska kyskt?
Look!
Personen, som talade med uttrycker av hennes soul,
och stabbed med synar,
och hiten med slår av anbud räcker
korsfästas på det argt av misstanke och tvivel.
Och dina fem fingrar skissade fem märker av sanning
på henne vänder mot.
Är vad tystnad, tystnad, tystnad som
är min sular älskling?
Inte är det rättvist ramsan av begravt uttrycker?
Stum förmiddag I men sparrows' uttrycker
är om rättfram beröm av världen.
Deras song är om leafen, blomma och flöde.
Det är om bris, doft, och födelse
Sparrows' uttrycker den skulle matrisen i avtalet.
Är vem honom?
Han korsar de utan laga kraft sakrala vägar
in mot anföra som exempel av unisont.
Han ställer in hans ledsna rutinmässigt tar tid på
på likgiltigheten av beräkningar.
Är vem honom?
Hjärta för hans dagar' hörde aldrig
tidig sortappellerna av barn, guld- örnar.
Är vem henne?
Hon äger det långt, ursnyggt skyla av förälskelse,
och hon har ruttet i hennes brud- kappa.
Sunen, alas som missas för att tränga igenom
in i båda av de två lone souls
och det soaring, blått luftar tömdes ut ur dig.
Men I-förmiddagen så mycket, mycket, att de
ber på tätheten av mitt, tonar så mycket.
Den lyckliga remainsen,
den drog remainsen,
den kloka tysta remainsen,
ser du lika stiliga tasteful spökar,
dig syns posterar in av stamgästtider,
dig dyker upp i den misstänksama fläcken av övergående stjärnor
och tråkmånsshowen av fruktlösa gammala frukter.
Oh de bemannar…,
De spekulerar katastrofer
runt om det bekymrade bekymmer av tvärgator.
Och rättvist, när en man bör krascha under, rullar av tid,
en man bör sannerligen krascha
dem visslar, visslar, visslar för att stoppa
manen som passerar vid blötta trees…,
Var kommer jag från?
Jag berättade min mom: ”är det över nu. ”
Berättade jag henne: ”Händer det alltid, när du inte förväntar,
oss bör överföra en beklagande märker till det pappers-”
mig saluterar dig isolering av ensamhet,
mig donerar dig helhetsrummet,
mig vet, de oklara moln
indikerar closenessen av klara skies.
Endast flammar den sist tryckvågen av vet
den ljusa hemligheten av ett stearinljus liv.
Låt oss tro,
låt oss tro i början av den kalla säsongen,
låt oss tro i fördärva av trädgården av drömmar
i olastade övergav spadar
och i caged frö.
Look!
Snow är den fallande yttersidan…,
Kanske var sanning det barn räcker,
dem begravas nu under det unending slaget av snow.
Men, när fjädra makesförälskelse
till blåttreflexionen av skyen,
och gräsplan strömmer av nytt gräs
flödar i dess åder som
de ska krusidull, sular min älskling som
är min älskling.
Låt oss tro i början av den kalla säsongen.
Vid: Forough Farokhzad
översättning: Maryam Dilmaghani
Ветер носит: Forough Farrokhzad, самомоднейший иранский поет
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Я не услышал названное Forough Farrokhzad: Я наблюдал киноего «, котор ветер снесет нас» и прочитать субтитры английской языка, стихотворение recited периодическ главным образом характером:
Вы,
зеленый цвет o как душа передаете,
передаете ваши губы к ходу моих,
и savor они как флейвор цацы старого вина.
Если мы забываем, то
ветер примет нас прочь,
ветер примет нас прочь.
И более последнее Googled линии для того чтобы найти поета:
Она была рождена в Tehran в 1935, одном из 7 детей. Она поженилась на времени 17, имела одного сынка. После divorcing и давать custody к отцу, Forough последовало поэзи-сочинительство. Она была значительно независимо женщиной. Во время ее продолжительности жизни, она опубликовала 4 тома поэзии, «пленника», «стены», «повстанчества», и «другого рождениа». Она также направила ее первое и только снимает «дом будет чернотой» award-winning репортажноое-документальн о иранцах живя с проказой.
В 1967 на времени 32, Forugh умерло в автоматической аварии. Согласно критикам, она была избегана из-за ее lifestyle и ее сильного, женственного голоса повсеместно в ее стихотворения. Ее последняя работа, «препятствовала нам верить в начале холодного сезона», была опубликована posthumously и сосчитана как одно из самых лучших стихотворений самомоднейшей персиянки.
____ препятствовало нам верить в начале холодного _____ сезона, котор
оно мной,
сиротливой женщины
на дверях холодного сезона,
и открытия удобренной души земли,
унылого despair неба,
и невозможности моих замороженных рук.
Время прошло,
ое время и часы пораженные 4 времени.
Сегодня 21st -го декабрь, котор
я знаю секреты сезонов
и я понимает слова моментов времени.
Redeemer похоронено,
и почва, эта приветствуя почва
указывает к спасению.
Время прошло,
и часы поразили 4 времени.
Ветер дует снаружи,
ветер дует снаружи,
и я думаю о сопрягать цветков;
и о blossoms thoeir на тщедушных, бледных стержнях,
и о этом хвором, котор стек примере.
Человек проходит выдержанными валами,
и его синь veins шнуры,
повышение над его gorge,
как безжизненные змейки.
И те ые слова
обеспечивают циркуляцию в его ravaged разум:
«Я приветствую вас. »
И я справедливый думать о сопрягать цветков…
На дверях холодного сезона,
в оплакивать зеркал,
с полнотой моего увядая remembrance,
и в этом нагруженном сумраке сознаванием безмолвия,
как смог я спросить, что он остановило?
Спросите этому человеку идет
настолько терпеливейшим,
настолько тяжелому,
так брошено,
как смог я сказать ему что он не жив,
что он не был никогда жив.
Ветер дует внешне
и все сиротливые вороны изоляции
пропускают в постаретом саде bore
Oh, трап имеют такую скоро высоту.
Они приняли всю невиновность сердца,
к замоку плененного mermaid
и теперь,
и теперь как кто-то станцевали бы?
И полил ее замки детства в счастливых водах?
И теперь,
никто погуляет на запрещенный плодоовощ.
Мои beloved, мое единственное beloved,
все те темные облака будут sentinels для схода shines.
Оно кажется что оно находилось вдоль зрения полета
один день птица вытекла.
Оно кажется что то breathless выходит в желание ветерка,
было сделано от зеленых линий сновидения.
Оно кажется что те purpled пламена
пылая в целомудренном разуме стекла
были справедливы иллюзион света.
Ветер дует снаружи,
оно будет началом руины.
Вы вспоминаете?
День ваши, котор руки погибнули
оно был также ветрен в ярде.
Дорогие звезды,
дорогие чуть-чуть звезды,
когда ложь летает в воздух,
как можете вы положиться
на словах хищничать-на пророков?
«Мы resurge воли как millenary мумии
и солнце будем судить излишек decadence наших тел. «
Я холодн,
я холодн,
и он как я никогда не буду нагревать.
Мое beloved, мое единственное beloved,
как старо было тем вином?
Вы знаете?
Мы находимся в земле времени,
и акулы сдерживают в мои рукоятки.
Почему вы все же держите меня,
под морем?
Я холодн.
И я ненавижу earrings перлы.
Я холодн,
и я знаю что от всех иллюзионов тюльпана,
как раз немногие падения воли крови продолжают.
Я покину линии,
я также покину диаграммы,
и от прыгнутых геометрических форм,
я приющу в расширяя vastness чувства.
Я буду nude, nude, nude.
Я чуть-чуть как молчком перерыв между нежыми словами,
и вся из моих ран от влюбленности,
влюбленности, от влюбленности.
Я сохранил этот forsaken островок
от витка океанов
и взрыва гор.
Вы знаете?
Взрыв был talisman взрывинтегрированный труп
части дали рожденио к бесчисленным shines.
Я приветствую вас, невиновную темноту, котор
я приветствую вас, ночу.
Вы изменили глаза волков пустыни
к разрывам веры и доверия.
И близрасположенно ваши духи
озер старых валов
делают влюбленность к душам лезвий.
Я прихожу от земли замороженных разумов, слов, звуков
и эта земля как отверстие зек.
Эта земля полна друзей
держат ваши руки
и висят вас в их головках.
Я приветствую вас невиновная ноча,
вы знаете, между стеклом и визированием
будет всегда пустая комната.
Почему I не заметило?
Как когда человек проходил выдержанными валами…
Почему I не заметило?
Оно показалось что моя мать заплакала та ноча,
ноча, котор я пришел на боли
и липкой глубине рассвета.
Та ноча, я стал невестой акаций.
Что ноча городок
был напихан с отголоском цветастых окон,
и моей спичкой приехал внутри моих острословий.
Я видел его в зеркале,
и он был как чисто как отражение светов.
После этого неожиданно он вызвал мое имя
и я стал невестой акаций.
Оно показалось как моя мать заплакало та ноча.
Oh, безрезультатная яркость взорвал в отверстии…
Почему I не заметило?
Все моменты времени наслаждения знали
что ваши руки распадутся,
но я не заметить
до того struk часов 4 времени.
После этого я встречал ту маленькую женщину,
ее глаза были как дезертированные гнезди сычей
и она была take away в моргать ее ног.
Оно показалось что она носила virginity моих сновидений
к сердечнику ночи.
Я буду пропускать мои волосы снова,
в незрелых ветрах?
Я буду расти снова
кустики роз, в courtyard?
Я буду устанавливать их снова за шторкой?
Я буду танцевать снова сумашедшее, drunk, совсем вокруг?
Может зуммер снова
принимать меня к ожиданности звука?
Я сказал мою маму: «оно находится над теперь».
Я сказал ей: «оно всегда случается когда вы не предпологаете,
мы должно послать письма с выражением соболезнования к бумаге.»
Пустой человек,
пустая, полный человека доверия,
взгляда!
Его зубы reciting на обеде
и его глаза devouring визирования,
и как он проходит выдержанными валами:
Смущенный пациент
, брошено
.
На 4 часах,
мертвые змейки его закопченных вен
поднимают над его gorge,
и эта всегда-повторяя фраза
обладает его разумом:
«Я приветствую вас,
я приветствую вас.»
Вы всегда пахнули теми 4 морскими тюльпанами?
Ое время,
ое время и ноча упали на нагие ветви валов,
ноча сползает над стекло окнами',
и свой холодный язык лижет полноту остатка дня.
Куда я прихожу от?
Где делаю я придите от того, котор я поэтому после того как я амортизирован,
запахом тени.
И оно все еще свеже, усыпальница
, котор усыпальница тех детенышей вручает…
Как вид вы был, мое beloved,
моя подошва beloved.
Как нежно оно было когда вы лежали.
И вы замаскировали глаза зеркала'
настолько нежо.
И вы так заботили,
когда вы выбрали все света
от высокорослых, тонких, темных полюсов.
В те wicked ночи
вы не принять меня к abattoir влюбленности,
до fainting confused пара запыланной жажды.
И те чуть-чуть звезды
поворачивали вокруг неясной безграничности.
Они, увы, вызвано шумом, голосом.
И они вытаращились на ослепляя свете для настолько длиной.
И почему они lodge ласка в скручиваемостях мифическое целомудренного?
Взгляд!
Персона разговаривала с словами ее души,
и заколола с глазами
и удар с ходом нежых рук
распян на кресте подозрения и сомнения.
И ваши 5 перстов сделали эскиз к 5 письмам правды
на ее стороне.
Будет безмолвием, безмолвием, безмолвием,
моей подошвой beloved?
Не оно как раз chant похороненных слов?
Я безгласн но слова воробьев'
о тупом торжестве мира.
Их песня о листьях, цветке и подаче.
Оно о ветерке, дух и слова
воробьев рождениа' умерли бы в деле.
Будет им?
Он пересекает те пустые, священнейшие дороги
к примеру unison.
Он устанавливает его огорченные по заведенному порядку часы
на равнодушии вычислений.
Будет им?
Сердце его дней' никогда не слышало
предыдущие звоноки молодых, золотистых орлов.
Будет ей?
Она имеет длиннюю, gorgeous вуаль влюбленности
и она имеет тухлое в ее bridal gown.
Солнце, увы, суменное для того чтобы прорезать
в оба из тех 2 lone душ
и того витать, голубой воздух стеклось из вас.
Но я настолько полн, вполне, настолько вполне
что они молят на плотности моего тона.
Счастливый остаток,
нарисованный остаток,
велемудрый, молчком остаток,
вы смотрите как handsome, tasteful привидения,
вы появляетесь в станции регулярно времен,
вас вытекаете в подозрительном пятне проходить звезды
и выставку bore безрезультатных, перележалых плодоовощей.
Oh, те люди…
Ими будут спекулируя бедствия
вокруг потревоженной заботы распутья.
И just when человек должен разбить под колесами времени,
человек должен деиствительно разбить
они свистит, свистит, свистит для того чтобы остановить
человека который проходит выдержанными валами…
Куда я прихожу от?
Я сказал мою маму: «оно сверх теперь. »
Я сказал ей: «Оно всегда случается когда вы не предпологаете,
мы должно послать письма с выражением соболезнования к бумаге», котор
я салютую вам изоляция уединения,
я donate вы вся комната,
я знает, те неясные облака
показывает сомкнутость ясных небес.
Только последний взрыв пламени знает
яркий секрет жизни свечки.
Препятствуйте нам верить,
препятствуйте нам верьте в начале холодного сезона,
препятствуйте нам верьте в руине сада сновидений
в расгруженных, покинутых лопатах,
и в проарретированных семенах.
Взгляд!
Снежок будет падая снаружи…
Возможно правдой были те молодые руки,
они теперь похоронена под unending дуновением снежка.
Но когда весна делает влюбленность
к голубому отражению неба
и зеленый поток свежей травы
пропустит в своих венах, котор
они процветают, мое beloved,
моя подошва beloved.
Препятствуйте нам верить в начале холодного сезона.
: Перевод Forough
Farokhzad: Maryam Dilmaghani
De wind draagt: Forough Farrokhzad, Moderne Iraanse Dichter
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Ik had niet de naam Forough Farrokhzad gehoord: Ik lette op movie de „Wind ons“ zal vervoeren en de Engelse ondertitels zal lezen, een gedicht dat bij tussenpozen door het belangrijkste karakter wordt gereciteerd:
U,
O groen als de ziel van de bladeren,
verlaat uw lippen aan de slag van mijn,
en savor hen als zwelt aroma van een oude wijn.
Als wij vergeten
zal de wind ons weg nemen,
zal de wind ons weg nemen.
En recentere Googled de lijnen om de dichter te vinden:
Zij was geboren in Teheran in 1935, één van 7 kinderen. Zij huwde op de leeftijd van 17, had één zoon. Na het scheiden van en het geven van bewaring aan de vader, streefde Forough poëzie-schrijft na. Zij was een aanzienlijk onafhankelijke vrouw. Tijdens haar leven, publiceerde zij 4 volumes van poëzie, de „Gevangene“, de „Muur“, de „Opstand“, en „Een andere Geboorte“. Zij leidde ook haar eerste en slechts film het „Huis“ een met een prijs bekroonde documentaire over Iraniërs die met melaatsheid leven Zwart is.
In 1967 op de leeftijd van 32, stierf Forugh in een autoongeval. Volgens critici, werd zij gemeden wegens haar levensstijl en haar sterke, vrouwelijke stem door haar gedichten. Haar laatste werk, „geloven in het begin van het Koude Seizoen“, posthumously gepubliceerd en als één van de beste gedichten van moderne Perzisch beschouwd.
____ geloof in het begin van het Koude Seizoen _____
het me, een
eenzame vrouw bij
de deuren van een koud seizoen, en
ontdekking van bevuilde ziel van de aarde, de droevige
wanhoop van de hemel, en
het onvermogen van mijn bevroren handen is.
Overgegaan Time,
overgegaan Time en geslagen klok vier keer.
Vandaag is 21 van December
ik geheimen van seizoenen ken
en ik begrijp woorden van momenten.
Redeemer wordt begraven,
en de grond, deze het welkom heten grond
richt aan de redding.
Time ging over,
en de klok sloeg vier keer.
De wind blaast buiten,
buiten blaast de Wind,
en ik denk over bloemen het koppelen;
en over thoeir voerden de bloesems op tere, bleke stammen
, en over dit het schelen, instantie af.
Een mens gaat door de doorweekte bomen over,
en de koorden van zijn blauwe aders,
heffen over zijn kloof,
zoals lifeless slangen op.
En die neergestoken woorden
geven in zijn verwoeste mening door:
„Ik begroet u. “
En ik denk enkel over bloemen koppelend…
Bij de deuren van een koud seizoen,
in het rouwen van spiegels,
met de totaliteit van mijn langzaam verdwijnende herinnering,
en in deze geladen schemer door het bewustzijn van stilte,
hoe kon ik hem om op te houden vragen?
Vraag deze mens die
zo geduldig gaat,
zo zwaar,
zo geworpen,
hoe ik hem kon vertellen dat hij niet in leven is,
dat hij nooit in leven was.
De wind blaast buiten
en alle eenzame kraaien van isolatie
stroomt in de oude tuin van droeg
Oh, heeft de ladder zulk een korte hoogte.
Zij namen de gehele onschuld van een hart,
aan het kasteel van gevangen mermaid
en hoe iemand
nu, en zouden nu dansen?
En haar kinderjarensloten in gelukkige wateren zou gieten?
En nu,
zal niemand op het verboden fruit lopen.
Mijn geliefd, mijn enige geliefd,
Al die donkere wolken is schildwachten voor zich het verzamelen van glanst.
Het schijnt dat het langs de visie van vlucht was
dat één dag de vogel te voorschijn kwam.
Het schijnt dat die ademloze bladeren in wens van wind,
van groene lijnen van droom werden gemaakt.
Het schijnt dat die vlammen purpled die
in de reine mening van glas opvlammen
waren enkel een illusie van licht.
De wind blaast buiten,
is het het begin van ruïne.
Herinnert u zich?
De dag waren uw omgekomen
handen het ook winderig in de werf.
Beste sterren,
Beste naakte sterren,
wanneer lig vliegt in de lucht,
hoe kan zich u op
woorden van preyed-op prophets baseren?
„Wij zullen resurge als duizendjarige brijen
en de zon zal over verval van onze organismen oordelen. „
Ik ben koud,
ben ik koud,
en het is als ik nooit zal opwarmen.
Mijn geliefd, mijn enige geliefd,
hoe oud was die wijn?
Weet u het?
Wij zijn in het land van het dalen tijd,
en de haaien bijten in mijn wapens.
Waarom houdt u me nog,
onderaan het overzees?
Ik ben koud.
En ik haat pareloorringen.
Ik ben koud,
en ik weet dat van alle illusies van een tulp,
enkel weinig dalingen van bloed zullen duren.
Ik zal lijnen verlaten,
zal ik ook grafieken verlaten,
en van begrensde geometrische vormen,
zal ik in de uitbreidende uitgestrektheid van betekenis beschutten.
Ik ben nude, nude, nude.
Ik ben naakt als een stille pauze tussen tedere woorden,
en elk van mijn wonden zijn van liefde,
liefde, van liefde.
Ik bewaarde dit forsaken eilandje
van revolutie van oceanen
en explosie van bergen.
Weet u het?
De uitbarsting was talisman van dat geïntegreerdeu corpse
de waarvan stukken geboorte aan talloos glanst gaven.
Ik begroet u, onschuldige duisternis
ik u, nacht begroet.
U veranderde ogen van de wolven van de woestijn
aan scheuren van geloof en vertrouwen.
En nabijgelegen maken uw
merengeesten van oude
bomen liefde aan zielen van bladen.
Ik kom uit het land van bevroren meningen, woorden, zijn
de geluiden en dit land als een gat van slangen.
Dit land is volledig van vrienden
die uw handen houden
en u in hun hoofden hangen.
Ik begroet u onschuldige nacht,
weet u het, tussen glas en gezicht
is er altijd een lege ruimte.
Waarom niet merkte ik op?
Als toen de man door doorweekte bomen… overging
Waarom niet merkte ik op?
Het scheen dat mijn moeder die nacht had geschreeuwd,
de nacht ik op de pijn en
de kleverige diepte van de dageraad kwam.
Die nacht, werd ik de bruid van Acacia's.
Die nacht werd de stad
volgestopt met echo van kleurrijke vensters,
en mijn gelijke was binnen mijn verstand aangekomen.
Ik zag hem in de spiegel,
en hij was zo zuiver zoals de weerspiegeling van lichten.
Dan riep hij plotseling mijn naam
en ik werd de bruid van Acacia's.
Het scheen als mijn moeder had geschreeuwd die nacht.
Oh, een futiele helderheid die in het gat is geëxplodeerda…
Waarom niet merkte ik op?
Alle momenten van verrukking wisten
dat uw handen zouden rotten,
maar ik merkte niet
tot die klok op struk vier keer.
Dan kwam samen ik dat weinig vrouw,
Haar ogen als verlaten nesten van uilen was
en zij werd weggehaald in het knipperen van haar benen.
Het scheen dat zij de maagdelijkheid van mijn dromen aan
de kern van nacht droeg.
Zal ik mijn haar, in ruwe
winden opnieuw stromen?
Zal ik opnieuw struiken
van rozen, in de binnenplaats kweken?
Zal ik hen opnieuw achter blinden plaatsen?
Zal ik opnieuw gek dansen, rond gedronken, allen?
Kan de zoemer me
aan de verwachting van het geluid opnieuw nemen?
Ik vertelde mijn mom: „het is over nu“.
Ik vertelde haar: „het gebeurt altijd wanneer u niet verwacht,
zouden wij een deelnemingsbrief naar het document moeten verzenden.“
De lege man,
Leeg, volledig van de vertrouwensmens,
kijkt!
Zijn tanden reciteren bij de lunch
en zijn ogen verslinden de gezichten,
en hoe hij door doorweekte bomen overgaat:
Verward Geworpen
patiënt
.
Bij vier uur,
heffen de dode slangen van zijn bloated
aders over zijn kloof op,
en deze ooit-herhaalt uitdrukking
bezit zijn mening:
„Ik begroet u,
begroet ik u.“
Rook u ooit die vier mariene tulpen?
Time ging over,
overgegaan vielen Time en de nacht op de naakte takken van de bomen,
glijdt de Nacht over de vensters' glas,
en zijn koude tong likt de totaliteit van de overblijfselen van de dag.
Waar kom ik uit?
Waar ik uit dat kom word ik zo getemperd,
door geur van de schaduw.
En het is nog vers, het graf
het graf van die jonge handen…
Hoe was de soort u, mijn geliefd,
Mijn geliefde zool.
Hoe zacht het was toen u loog.
En u maskeerde zo teder spiegels
' ogen.
En u gaf zo,
toen u alle lichten van
lange, dunne, donkere polen plukte.
In die slechte nachten
nam u me aan het slachthuis van liefde,
tot het verzwakken van verwarde stoom van opgevlamde dorst.
En die naakte sterren
draaiden rond duistere oneindigheid.
Zij, helaas, riepen lawaai, stem.
En zij staarden voor zolang bij het verblindende licht.
En waarom brachten zij de liefkozing onder in krullen van mythische rein?
Kijk!
De persoon die met woorden van haar ziel, sprak
en met ogen en
klap met slag van tedere handen neerstak
is crucified op het kruis van verdenking en twijfel.
En uw vijf vingers schetsten vijf brieven van waarheid
op haar gezicht.
Wat is stilte, stilte, stilte,
mijn geliefde zool?
Niet is het enkel chant van begraven woorden?
Ik ben stod maar sparrows' de woorden
zijn over botte viering van de wereld.
Hun lied is over blad, bloem en stroom.
Het is over wind, parfum en geboorte
Sparrows' zouden de woorden in de overeenkomst sterven.
Who is hij?
Hij kruist die nietige, heilige wegen
naar de instantie van eenstemmigheid.
Hij plaatst zijn droevige routineklok
op de onverschilligheid van berekeningen.
Who is hij?
Het zijn dagen' hart hoorde nooit
de vroege vraag van jonge, gouden adelaars.
Who is zij?
Zij bezit de lange, schitterende sluier van liefde
en zij heeft rot in haar bruids toga.
De zon, helaas, slaagde om in
allebei van die twee eenzame zielen te doordringen er niet in
en dat die, werd blauwe lucht afgevoerd uit u stijgt.
Maar ik ben zo volledig, volledig, zo volledig
dat zij op de dichtheid van mijn toon bidden.
De gelukkige Getrokken overblijfselen
, blijven,
Wijze, stille overblijfselen,
kijkt u als knap, verschijnen tasteful spoken
, u in posten van regelmatige tijden,
komt u in de verdachte vlek van het overgaan van sterren te voorschijn
en droeg tonen van futiele, oude vruchten.
Oh, die mensen…
Zij zijn het speculeren rampen
rond de ongerust gemaakte zorg van kruispunten.
En net toen een mens onder de wielen van tijd zou moeten verpletteren,
zou een mens inderdaad moeten verpletteren
zij fluit, fluit, fluit om de
man tegen te houden die door doorweekte bomen… overgaat
Waar kom ik uit?
Ik vertelde mijn mom: „het is nu over. “
Ik vertelde haar: „Het gebeurt altijd wanneer u niet verwacht,
zouden wij een deelnemingsbrief naar het document“ moeten verzenden
ik u isolatie van solitude groet,
schenk ik u de gehele ruimte,
weet ik het, die duistere wolken
wijs op de nabijheid van duidelijke hemelen.
Slechts kent de laatste ontploffing van vlam
het heldere geheim van het leven van een kaars.
Geloof,
geloof in het begin van het koude seizoen,
geloof in de ruïne van tuin van dromen
in leeggemaakte, verlaten spades,
en in gekooide zaden.
Kijk!
De sneeuw is dalende buitenkant…
Misschien was de waarheid die jonge handen,
worden zij nu begraven onder de oneindige slag van sneeuw.
Maar wanneer de lente liefde aan
de blauwe bezinning van hemel en
groene stroom van verse grasstromen
in zijn aders maakt
die zij zal bloeien, mijn geliefd,
mijn geliefde zool.
Geloof in het begin van het koude seizoen.
Door: Forough Farokhzad
Translation: Maryam Dilmaghani
يحمل الريح: [فوروو] [فرّوكهزد], شاعرة حديثة إيرانيّة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
لم يسمع أنا تلقّى [فوروو] عظيمة [فرّوكهزد]: أنا راقبت الفيلم "الريح سيحملنا" وقرأت الاللغة الانجليزية عنوان فرعيّ, تلا قصيدة بشكل متقطّع بالرمز رئيسيّة:
يترك أنت,
[و] اللون الأخضر مثل الروح من الأوراق,
شفاتك إلى الإصابة من خاصّتي,
ومذاق هم مثل إنتفاخ نكهة من خمر قديمة.
إن نحن نّسى
سيأخذنا الريح بعيدا,
الريح سيأخذنا بعيدا.
و [غوغلد] متأخّرة الخطوط أن يجد الشاعرة:
هو كان [بورن] في [تهرن] في 1935, واحدة من 7 أطفال. هو زوّج في العمر من 17, تلقّى واحدة إبنة. بعد يطلّ ويعطي رعاية إلى الأب, تتبّع [فوروو] [بوتر-وريتينغ]. هو كان إمرأة مستقلّة إلى حدّ كبير. أثناء متوسّط عمره, نشر هو 4 حجوم من شعر, "الأسيرة", "الجدار", "التمرد", و" آخر ولادة". هو أيضا وجّه ه أولى وفقط يصوّر "المنزل أسود" برنامج وثائقيّ [أورد-وينّينغ] حول [إيرنين] يعيش مع مرض جذام.
في 1967 في العمر من 32, مات [فورو] في حادث ذاتيّة. وفقا ل ناقدات, اجتنبت هو كان بسبب أسلوب حياته وه قوّيّة, صوة أنثويّة طوال قصائده. تركنا عمله متأخّرة, "صددت في البداية من الفصل باردة", كان نشرت [بوسثومووسلي] واعتبرت كواحدة من القصائد جيّدة من فارسية حديثة.
____ تركنا صدرت في البداية من الباردة فصل _____
هو يكون ي,
إمرأة
وحيدة في الأبواب من فصل باردة,
وإكتشاف من يلوّح روح من الأرض,
قنوط حزينة من السماء,
وعجز من أياديي مجمّدة.
[ستروك] وقت يمّرّ,
وقت يمّرّ وساعة أربعة أوقات.
اليوم [21ست] من ديسمبر - كانون الأوّل
أنا أعرف يفهم أسرار الفصول
وأنا كلمات اللحم.
دفنت ال [رديمر],
والتربة, هذا يرحّب تربة
يدلّ إلى الإنقاذ.
[ستروك] وقت يمّرّ,
وساعة أربعة أوقات.
ريح يفجّر في الخارج,
يفجّر ريح في الخارج,
وأنا أفكّر حول زهرات يزاوج;
وحول [ثوير] زهرات على قصمة, جذور باهتة,
وحول هذا عليلة, يصرف مثال.
رجل يمرّ ب ال ينقع أشجار,
و [فينس'] اللون الأزرقه خيطان,
إرتفاع على مخنقه,
مثل ثعابين [ليفلسّ].
وأنّ يتناقل يطعن كلمات
في خاصّتي خرب عقل:
"يحيّي أنا أنت. "
وأنا صحيحة يفكّر حول زهرات يزاوج…
في الأبواب من فصل باردة,
في ال يتفجّع من مراء,
مع الكلية من ي يذبل ذكرى,
وفي هذا يحمّل غسق بالحالة وعي الحالة سكون,
كيف استطاع أنا سألته أن يتوقّف?
سألت هذا رجل الذي يذهب
هكذا صبور,
هكذا ثقيلة,
هكذا يرمي,
كيف استطاع أنا قلته أنّ ليس هو حيّة,
أنّ هو كان أبدا حيّة.
ريح يفجّر خارجيّة
ويتدفّق كلّ غرب وحيدة عمليّة عزل
في ال يعتّق حديقة التجويف
[أه], السلم يتلقّى هذا إرتفاع قصيرة.
هم أخذوا البراءة كاملة من قلب,
إلى القصر من [مرميد]
مأسورة والآن,
والآن كيف أحد ما رقص?
وصبّ ه طفولة تعقّب هويس في مياه سعيدة?
والآن,
سيمشي لا أحد على ال يمنع ثمرة.
ي محبوبة, ي وحيدة محبوبة,
كلّ أنّ سحائب مظلمة حارسات للتجميع ال [شينس].
هو يبدو أنّ كان هو على طول الرؤية الرحلة
أنّ واحدة يوم العصفور ظهر.
هو يبدو أنّ أنّ جعلت أوراق عديم النفس في رغبة النسيم,
كان من خطوط خضراء حلم.
هو يبدو أنّ [بوربلد] أنّ ألهاب
يتّقد في العقل عفيفة زجاج
كان صحيحة وهم الضوء.
ريح يفجّر في الخارج,
هو البداية الدمار.
أنت تتذكّر?
كان اليوم أياديك هلكوا
هو أيضا عاصفة في الفناء.
نجوم عزيزة,
نجوم عزيزة عارية,
عندما يطير وضع في الهواء,
كيف يستطيع أنت اعتمدت
على كلمات من [برد-ون] أنبياء?
"سيقضي نحن إرادة [رسورج] مثل [ميلّنري] مومياوات
وشمس على إنحطاط من أجسامنا. "
أنا باردة,
أنا باردة,
وهو مثل أنا أبدا سأحمي.
كان ي محبوبة, ي وحيد محبوبة,
كيف قديمة أنّ خمر?
أنت تعرف?
نحن في الأرض من يغرق وقت,
وعضّ سمك قرش داخل [أرمس] ي.
لماذا أنت بعد تحافظني,
تحت البحث?
أنا باردة.
ويكره أنا لؤلؤة حلوق.
أنا باردة,
ويعرف أنا أنّ من كلّ أوهام من توليب,
فقط قليل من قطرات من دم إرادة يدومون.
أنا عن تخلّى خطوط,
عن تخلّى أنا أيضا مخططات,
ومن يحدّ أشكال هندسيّة,
أنا سآوي في ال يمدّد [فستنسّ] الإحساس.
أنا عري, عري, عري.
أنا عارية مثل يسكت توقّف مؤقّت بين كلمات ليّنة,
وكلّ من أجراحي من حالة حبّ,
حالة حبّ, من حالة حبّ.
أنا أنقذت هذا يهجر جزيرة
من ثورة المحيطات
وانفجار الأجبال.
أنت تعرف?
انفجار كان ال [تليسمن] من أنّ يضمّ جثة
الذي قطعات أعطوا ولادة إلى [شينس] لا يحصى.
أنا أحيّي أنت, ظلام
بريئة أنا أحيّي أنت, ليل.
أنت غيّرت أعين من صحراء ذؤبان
إلى دموع من إيمان وثقة.
و [نر-بي] ك بحيرات
يجعل [سبيريتس] من أشجار
قديمة حالة حبّ إلى أرواح النصال.
أنا آتي من الأرض من عقول مجمّدة, كلمات, صوى
وهذا أرض مثل فتحة بئر الثعابين.
هذا أرض يشبع من صديقات
الذي يمسك أياديك
ويعلق أنت في رؤوسهم.
أنا أحيّي أنت ليلة بريئة,
يعرف أنت, بين زجاج وجهاز تسديد
هناك دائما يخلو غرفة.
لماذا لم لاحظ أنا?
مثل عندما مرّ الرجل كان ب ينقع أشجار…
لماذا لم لاحظ أنا?
هو بدا أنّ كان أمي قد صرخ أنّ ليلة,
الليلة أنا أتيت على الألم
والعمق لزجة من الفجر.
أنّ ليلة, أصبح أنا العروسة السنط.
أنّ ليل حشرت المدينة
كان مع صدى من نافذات زاهية,
ونظيري كان قد وصل في ذاكراتي.
أنا كان رأيته في المرآة,
وكان هو مثل صافية بما أنّ الإنعكاس الأضواء.
بعد ذلك فجأة دعا هو اسمي
وأنا أصبحت العروسة السنط.
هو بدا مثل أمي صرخ أنّ ليل.
انفجر [أه], سطوع غير مجد في الفتحة بئر…
لماذا لم لاحظ أنا?
عرف
كلّ لحظات البهجة أنّ أياديك تخرّبوا,
غير أنّ أنا لم ألاحظ
إلى أن أنّ ساعة [ستروك] أربعة أوقات.
بعد ذلك التقى أنا أنّ إمرأة صغيرة,
ه أعين كان مثل يهجر عششة البوم
وهو كان انتشلت في يخزر من سيقانه.
هو بدا أنّ حمل هو كان البتولة من حلمي
إلى اللب الليلة.
أنا سأتدفّق شعري ثانية,
في رياح خام?
أنا سأنمو ثانية
أدغال الورود, في الساحة?
أنا سأضعهم ثانية خلف العميان?
أنا سأرقص ثانية مجنونة, سكرانة, جميعا حوالي?
يستطيع الطنان ثانية
أخذتني إلى التوقع من الصوة?
أنا قلت [موم] ي: "هو على الآن".
أنا قلته: "يحدث هو دائما عندما أنت لا تتوقّع,
نحن سوفت أرسلت تعزية حرف إلى الورقة."
ال يخلو رجل,
ال يخلو, يشبع من [كنفيدنس من],
نظرة!
يتلو أسنه في الوجبة غداء
وأعينه يلتهمون الجهاز تسديد,
وكيف هو يكون يمرّ ب ينقع أشجار:
مريضة,
يرمي,
يربك.
[أت فوور و'كلوك],
يرفع ثعابين ميّتة من ه ينتفخ عرق
على مخنقه,
وهذا [إفر-ربتينغ] عبارة
يملك عقله:
"يحيّي أنا أنت,
أنا يحيّي أنت."
أنت في أيّ وقت شممت أنّ أربعة توليبات بحريّة?
وقت مرّ,
[فلّ] وقت يمّرّ وليل على الفروع عارية من الأشجار,
ليل ينزلق على النافذات' زجاج,
ولسانه باردة يلحس الكلية من يوم أثر.
أين أنا آتي من?
أتيت حيث أتمّ أنا من أنّ أنا أكون لذلك يثبّط,
برائحة من الظل.
وهو بعد طازجة, القبر
القبر من أنّ شباب يناول…
كيف نوع أنت كان, ي محبوبة,
نعلي محبوبة.
كيف لطيفة هو كان عندما أنت [ليد].
وقنع أنت مراء' أعين
هكذا بشكل ليّن.
واهتمّ أنت كان هكذا,
عندما أنت التقطت كلّ أضواء
من طويلة, رقيقة, أعمدة مظلمة.
في أنّ ليال
شرّيرة أخذني أنت كان إلى المسلخ الحالة حبّ,
حتّى يشحب من بخار مرتبكة من يتّقد حالة عطش.
وأنّ التفت نجوم
عارية كان حول لامحدوديّة غامضة.
هم, واحسرتاه, يدعو ضوضاء, صوة.
وحدّق هم في ال يعمي ضوء ل هكذا طويلا.
ولماذا هم نزلوا ال [كرسّ] في حلق من ال [مثيكل] عفيفة?
نظرة!
طعن الشخص الذي تحدّث مع كلمات من روحه,
ومع أعين
وإصابة مع إصابة من أيادي
ليّنة صلبت على الصليب من توهم وشك.
ولخّص ك خمسة أصابع خمسة حرف الحقيقة
على وجهه.
ماذا يكون حالة سكون, حالة سكون, حالة سكون,
نعلي محبوبة?
ليس هو فقط الانشودة من يدفن كلمات?
أنا خرساء غير أنّ [سبرّوو]' كلمات
حول إحتفال بليدة من العالم.
أغنيتهم حول ورقة, زهرة ودفق.
هو حول نسيم, عطر وولادة
[سبرّوو]' مات كلمات في الصفقة.
الذي يكون هو?
هو يعبر أنّ فارغة, طرق
مقدّسة نحو المثال ال [أونيسن].
هو يثبت ساعته
آسفة روتينيّة على اللامبالاة الحسابات.
الذي يكون هو?
أيامه' سمع
قلب أبدا الدعوات مبكّرة من شابّة, نسور ذهبيّة.
الذي يكون هو?
هو يمتلك الطويلة, حجاب بهيّة حالة حبّ
ويتلقّى هو عفنة في [بريدل غون] ه.
صرّحت الشمس, واحسرتاه, [فيلد] أن يخترق
داخل كلا من أنّ اثنان أرواح
وحيدة وأنّ متصاعدة, هواء زرقاء كان من أنت.
غير أنّ أنا هكذا يشبع, تماما, هكذا تماما
أنّ يصلّي هم على الكثافة من نغمتي.
أثر سعيدة,
يسحب أثر,
حكيمة, يسكت أثر,
ينظر أنت مثل يهيأ, شبح ظلّ طيّبة,
أنت يظهر في محطات من أوقات نظاميّة,
أنت يظهر في البقعة مشبوهة من يمرّ نجوم
والتجويف عرض من غير مجد, ثمرات فاسدة.
[أه], أنّ الناس…
هم يتفكّر كوارث
حول ال يقلق اهتمام المفترق طريق.
و [جوست وهن] رجل سوفت تحطّمت تحت العجلات الوقت,
رجل سوفت حقّا تحطّمت
هم ييصفّي, ييصفّي, ييصفّي أن يتوقّف
الرجل الذي يكون يمرّ ب ينقع أشجار…
أين أنا آتي من?
أنا قلت [موم] ي: "هو [إيس] على الآن. "
قاله أنا: "يحدث هو دائما عندما أنت لا تتوقّع,
نحن سوفت أرسلت تعزية حرف إلى الورقة"
أنا أحيّي أنت عمليّة عزل العزلة,
أنا يمنح أنت الغرفة كاملة,
أنا يعرف, أنّ سحائب
غامضة يشير الدرجة تقارب من سماوات واضحة.
فقط يعرف
الانفجار متأخّرة لهب السر ساطعة من شمعة حياة.
[لت'س] صدقت,
[لت'س] صدقت في البداية من الفصل باردة,
[لت'س] صدقت في الدمار الحديقة الحلم
في يفرّغ, عن تخلّى مجرفة,
وفي يحبس بذرات.
نظرة!
ثلج يسقط خارج…
ربّما كان حقيقة أنّ أيادي شابّة,
هم الآن دفنت تحت الضرب [أونندينغ] ثلج.
غير أنّ عندما يجعل نابض حالة حبّ
إلى الإنعكاس زرقاء سماء
وتيار خضراء من عشب
طازجة يتدفّق في عرقه
هم سيزدهرون, ي محبوبة,
نعلي محبوبة.
[لت'س] صدقت في البداية من الفصل باردة.
ب: [فوروو] [فروكهزد]
ترجمة: [مرم] [ديلمغني]
available in: 
